مدیریت پسماند

نموده است . مناظر گنداب هایی که امروزه در قسمت هایی از شهر به چشم می خورد ، ناراحت کننده است و از این بابت مردم متحمل خساراتی خواهند شد . علاوه بر وضعیت شهر بوشهر ، مطابق با مقررات و ضوابط آژانس بین المللی انرژی اتمی می بایست فاصله ای بین 3 تا 5 کیلومتر از نیروگاه را تخلیه کرد .
3-2 ایمنی تأسیسات هسته ای
تأسیسات هسته ای ، تأسیساتی هستند که با چرخه سوخت هسته ای ارتباط دارند ( یا به عبارت دیگر ، با تولید انرژی هسته ای مرتبط هستند ) . تأسیسات هسته ای عبارتند از کارخانجات فرآوری سوخت هسته ای ، رآکتورهای تحقیقاتی و آزمایشی ( از جمله تجهیزاتی که برای ایجاد واکنش های شکافت هسته ای به کار می روند ) ، رآکتورهای تولید برق ، تأسیسات ذخیره باقیمانده سوخت هسته ای تأسیسات هسته ای غنی سازی ، تأسیسات فرآوری مجدد ، تأسیسات مدیریت پسماندهای رادیواکتیو ، معادن استخراج و اماکن جداسازی و آسیاب کانی های رادیواکتیو . در بعضی از تأسیسات هسته ای ، مقادیر عظیم سوخت هسته ای یا انرژی تولید شده ، تحت شرایط خاصی ممکن است منجر به انتشار گسترده و غیر قابل کنترل مواد رادیواکتیو گردد و خطر قرارگیری افراد در معرض تشعشع شدید را ایجاد نماید . لازم است تدابیر ایمنی ویژه ای جهت مقابله با خطرات احتمالی ناشی از تأسیسات فوق پیش بینی گردد . هر چه میزان خطرات احتمالی تأسیسات مذکور بیشتر و تأسیسات مذکور پیچیده تر باشند ، ایمنی آنها ، مهم ترین هدف قوانین هسته ای است . بنابراین باید تدابیر ایمنی متعدد و سختگیرانه ای اتخاذ گردد . بسیاری از تدابیر مذکور ، جنبه فنی دارند و باید در دستورالعمل های فنی تدوین گردند و نباید در قوانین هسته ای درج شوند . در مورد چنین تأسیساتی ، نقش نهاد مقررات گذار با کارکردهای نهاد مذکور ، تفاوت چندانی ندارد و تأمین ایمنی چنین تأسیساتی ، وظیفه اصلی سازمان های متصدی آنهاست ، زیرا سازمان های مذکور ، به طور مستقیم در مدیریت چنین تأسیساتی دخیل اند .
3-2-1 اهداف
هدف قوانین هسته ای در ارتباط با تأسیسات اتمی ، ایجاد چهارچوب حقوقی است که کلیه تدابیر ضروری جهت کاهش خطرات ناشی از چنین تأسیساتی را تحت پوشش قرار دهد ، البته باید به این نکته توجه شود که هر تأسیساتی ، ماهیت منحصر به فرد خود را داراست . قوانین هسته ای باید بر اهداف سه گانه ذیل معطوف شوند :
الف . هدف کلی ایمنی هسته ای : قوانین هسته ای باید تضمین نماید که افراد ، جامعه و محیط زیست از طریق اتخاذ اقدامات حفاظتی و نظارت موثر ، در مقابل خطرات رادیولوژیکی حفاظت شوند ، ( به عبارت دیگر ، قوانین هسته ای باید از وقوع حوادث جلوگیری نمایند ) ؛
ب . هدف حفاظت در قبال تشعشع : قوانین هسته ای باید تضمین نمایند که در طی فعالیت های متعارف هسته ای ، میزان تشعشع هسته ای ناشی از تجهیزات مورد استفاده ، پایین تر از سطح محدودیت های تعیین شده قانونی نگه داشته شود ، تا پیامدهای ناشی از وقوع هر گونه حادثه ای ، کاهش یابد ؛
ج . هدف ایمنی فنی : قوانین هسته ای باید تضمین نمایند که کلیه اقدامات عملی معقول جهت جلوگیری از وقوع حوادث ، کاهش تأثیرات ناشی از هر گونه حادثه ای که ممکن است به وقوع بپیوندد ، اتخاذ گردد تا اقدامات مذکور ، احتمال وقوع حوادث خطرناک را کاهش دهند .
پیچیدگی و تدابیر ضروری اجرایی و فنی ، توأم با افزایش مخاطرات احتمالی ناشی از تأسیسات هسته ای ، افزایش می یابد و تدابیر مذکور در خصوص رآکتورهای تولید انرژی هسته ای ، پیچیده تر هستند . از سوی دیگر ، فقط گنجاندن بخش کوچکی از تدابیر فنی و اجرایی در قوانین هسته ای ، عملی است . در صورتی که مقررات فنی منعکس کننده آخرین پیشرفت های علمی ، با قوانین ترکیب شوند ، توسعه فنی در حوزه ایمنی هسته ای ، با مانع مواجه خواهد شد . قوانین هسته ای ، فقط باید اصول و مقررات فنی کلی را که در مورد کلیه تأسیسات هسته ای اعمال می گردد ، تحت پوشش قرار دهند . کلیه جزئیات دستورالعمل های فنی ، باید در مقررات ، آیین نامه ها و استانداردها یا توصیه هایی که توسط نهاد مقررات گذار منتشر می شود ، انعکاس یابند .

3-2-2 مقررات کلی حاکم بر تولید انرژی هسته ای
رآکتورهای تولید انرژی هسته ای نسبت به سایر تأسیسات هسته ای ، البته با استثنای تأسیسات بسیار عظیم چرخه سوخت هسته ای ، خطرات بیشتری را ایجاد می کنند . بنابراین ، مقررات حاکم بر چنین تأسیساتی ، پیچیده تر و مفصل تر خواهد بود . البته بیشتر مقررات مذکور ، در متن قوانین هسته ای درج نمی گردند ، بلکه در آیین نامه های مربوطه درج می شوند . تأسیسات هسته ای باید از دو مقرره تبعیت کنند : مقرره ایمنی هسته ای که بر طبق آن ، ایمنی باید در تأسیسات مذکور رعایت شود تا احتمال کمی برای وقوع حوادث وجود داشته باشد ، و مقرره ایمنی تشعشع که میزان تشعشع در فعالیت های متعارف ، باید پایین تر از حد محدودیت های خاص قانونی برای افراد دست اندرکار و سایر اعضای جامعه باشد . قانون ، چهارچوبی را معین خواهند نمود که به نحو مقتضی بتواند اجرای دو مقرره فوق الذکر را تأمین نماید . در تعیین چهارچوب مذکور ، باید به ویژگی خاص هر کشور توجه شود . هیچ چهارچوب خاصی را نمی توان صریحاً ، کارآمدتر از موارد دیگر تلقی نمود ، مگر اینکه چهارچوب مذکور ، به ویژگی های خاص هر کشور ، توجه شده باشد . قوانین هسته ای ، در عین حال که اهمیت کلی مقررات فنی را مورد توجه قرار دهد ، از سوی دیگر همواره انعکاس دهنده شرایط خاص داخلی هر کشور نیز ، هستند . علیرغم وسعت و پیچیدگی چنین تأسیساتی ، و با وجود مخاطرات احتمالی ناشی از آنها ، قوانین در این حوزه ، با دو عامل سر و کار دارند : نهاد مقررات گذار و سازمان متصدی تأسیسات هسته ای . نهاد مقررات گذار ، مسئول وضع استانداردهای ایمنی و مقررات جهت اجرای استانداردهای مذکور در چهارچوب قانونی است . دومین عامل ، یا به عبارتی دیگر ، سازمان متصدی تأسیسات هسته ای ، مسئولیت اصلی را در قبال تأمین ایمنی تأسیسات تحت نظارت خود دارد . سازمان مذکور ، ممکن است اجرای بعضی وظایف خود را به نهادهای دیگر واگذار کند ، اما نمی تواند مسئولیت خود در قبال تأمین ایمنی را به دیگر نهادها واگذار نماید .
3-2-3 نقش نهاد مقررات گذار
1 . شیوه واکنشی : نهاد مقررات گذار باید تضمین نماید که سازمان متصدی تأسیسات هسته ای ، از قانون و محدودیت های قانونی تبعیت می نماید . البته ، نهاد مقررات گذار نباید بی دلیل ، آزادی عمل سازمان متصدی را محدود نماید . تجربه اثبات کرده است که یکی از بهترین شیوه های الزام سازمان متصدی به تبعیت از قانون و محدودیت های قانونی از یک سو و عدم تحمیل محدودیت های ناروا بر آزادی عمل سازمان مذکور از سوی دیگر ، این است که نهاد مقررات گذار ، به جای شیوه کنشگرانه ، شیوه واکنشی را اتخاذ نماید . با اتخاذ رویکرد واکنشی ، سازمان متصدی ، طرح ها ، پیشنهادات و برنامه هایی را تنظیم می نماید و نهاد مقررات آنها را بر اساس معیارهای رایج ایمنی ، ارزیابی نموده و معین می نماید که تا چه اندازه طرح ها و پیشنهادات مذکور قابل قبول هستند .
2 . مجوز دهی مرحله به مرحله : با در نظر گرفتن وسعت و پیچیدگی رآکتورهای تولید انرژی هسته ای و در نظر داشتن این حقیقت که چندین سال فاصله بین مرحله طرح ریزی رآکتورهای مذکور و مرحله اتصال نیروگاه هسته ای به شبکه برق کشور وجود دارد ، لذا مقتضی نیست که نهاد مقررات گذار مجوز کامل را صادر نماید . بعضی کشورها ، صدور یک مجوز را کافی می دانند ، اما فرآیند صدور مجوز به مراحل مختلف تقسیم بندی شده است . بعضی کشورها ، برای هر یک از مراحل ساخت و فعالیت رآکتورهای تولید انرژی هسته ای ، صدور مجوز جداگانه ای را الزامی می دانند . تعداد و شمول مجوزهای صادره از هر کشور به کشور دیگر فرق می کند و انعکاس دهنده چهارچوب حقوقی و فرهنگی و سیاسی هر کشور است . بسیاری از کشورها ، صدور حداقل سه مجوز را به شرح ذیل ضروری می دانند :
الف . مجوزی برای مکان یابی و احداث رآکتور تولید برق هسته ای
ب . مجوزی برای فعالیت های رآکتور
ج . مجوزی برای از کار انداختن رآکتور
در بعضی کشورهای دیگر ممکن است مجوزهای جداگانه ای برای مکان یابی و احداث رآکتور تولید برق هسته ای صادر شود و یا مجوز احداث رآکتور ، حاوی جواز ساخت هم باشد و یا برای ساخت هر یک از قسمت های اصلی رآکتور ، به مجوز جداگانه ای نیاز باشد . به دلایل فنی و اقتصادی ، معمولاً ، حیات رآکتور تولید برق هسته ای به شش مرحله تقسیم بندی می شود : مکان یابی ، طراحی و نقشه کشی ، احداث و ساختمان سازی ، راه اندازی ، فعالیت و از کار انداختن .
نهاد مقررات گذار ، همواره بر مبنای مجوز دهی مرحله به مرحله اقدام می کند و فرقی نمی کند ماهیت یا تعداد مجوزهای مورد نیاز قانونی چه باشد .
3 . نظارت مداوم : معمولاً ، فعالیت رآکتورهای هسته ای بین 30 تا 40 سال طول می کشد . مجوزی که در آغاز کار ، به سازمان متصدی رآکتور اعطا می گردد ، در طی مدت مذکور ، معتبر باقی نخواهد ماند . در دهه 1960 ، متصدیان بعضی از رآکتورهای تولید برق هسته ای ، مجوزهای نامحدود دریافت کرده اند ، البته مشروط به اینکه از مقررات خاص ایمنی متابعت نمایند . از آن دوره به بعد ، بیشتر دول ترجیح می دهند مجوز فعالیت را برای مدت محدودی ، اغلب 10 سال صادر کنند و در پایان دوره اعتبار مجوز ، رآکتور تولید برق هسته ای ، مورد بازبینی دقیق فنی قرار گرفته و ممکن است مجوز برای مدت بیشتری تمدید شود ، البته تا زمانی که تغییراتی در مجوز ایجاد نشود . برخی کشورها ، تمدید مهلت مجوز را طبق شروط خاص ، بر مبنای سالیانه انجام می دهند . در دیگر موارد ، محدودیت های زمانی مجوزها ، بر اساس ملاحظات سیاسی معین می گردد و گاهی اوقات ، محدودیت های زمانی متفاوتی برای رآکتورهای مختلف تولید برق هسته ای که در قلمرو یک کشور واقع اند ، معین می شود . در کلیه موارد فوق الذکر ، لازم است قبل از تاریخ انقضاء مجوز ، مدت اعتبار آن به سازمان متصدی اطلاع داده شود . همچنین ضروری است جهت تأمین ثبات و پیش بینی پذیری آینده ، به سازمان متصدی ، اطمینان خاطر داده شود که مدت اعتبار مجوز ، تغییر نخواهد یافت مگر ، به دلیل مسایل ایمنی . فرقی نمی کند مدت اعتبار مجوز چه میزان باشد ، نهاد مقررات گذار باید بتواند اطمینان یابد که همواره الزامات سازمان متصدی جهت تأمین ایمنی ، اعمال می گردد . نهاد مقررات گذار ، باید منابع مالی و فنی لازم را در اختیار داشته باشد و بتواند بدون هیچ گونه منعی ، کلیه اطلاعات مربوطه را به دست آورد . همچنین نهاد مقررات گذار ، باید اختیار قانونی و ابزارهای لازم را در اختیار داشته باشد تا در صورتی که ملاحظه نماید مقررات ایمنی هسته ای مراعات نمی گردد ، مداخله نماید . مفهوم نظارت مداوم در سایر حوزه های حقوق هسته ای مانند گزارش های دوره ای در مورد تأمین ایمنی هسته ای ، بررسی تجربیات گذشته در خصوص حوادث هسته ای ، سازماندهی برنامه هایی جهت تطبیق تجهیزات قدیمی با استانداردهای نوین ایمنی و توجه به طرح های حفاظتی نیز ، کاربرد دارد .
4 . اصلاح ، تعلیق یا ابطال مجوز : قوانین هسته ای باید به نهاد مقررات گذار ، حق اصلاح ، تعلیق و یا حتی ابطال مجوز فعالیت را اعطا نمایند . جهت ممانعت از تصمیمات خودسرانه نهاد مقررات گذار و اعطای تضمینات لازم به سازمان متصدی در خصوص امنیت سرمایه گذاری آن سازمان در حوزه هسته ای ، لازم است که مقرراتی که بر طبق آن ، چنین اقداماتی ( جهت اصلاح ، تعلیق و یا ابطال مجوز ) اتخاذ می شوند ، به صراحت در قانون مشخص گردند . با توجه به روند کنونی پیشرفت های فن آوری ، کلیه نیروگاه های برق هسته ای به مرحله ای خواهند رسید که در آن مرحله ، گرچه هنوز شروط مربوط به مجوزهای فعلی خود را اعمال می کنند ، اما شروط مذکور ، انعکاس کننده جدید ترین استانداردهای نوین نخواهند بود . در این وضعیت اجرای برنامه تطبیق دهی تجهیزات قدیمی با استانداردهای نوین ایمنی ، ضروری خواهد بود و نهاد مقررات گذار معین خواهد کرد که چه اصطلاحاتی از لحاظ ایمنی ، ضرورت خواهد داشت . در صورتی که برنامه تطبیق دهی تأسیسات قدیمی با استاندادرهای نوین ایمنی ، از لحاظ فنی امکان پذیر نباشد و یا از لحاظ اقتصادی برای سازمان متصدی ، غیر قابل توجیه باشد ، لذا ممکن است سازمان متصدی تصمیم بگیرد که رآکتورهای برق هسته ای را از کار بیاندازد . در صورتی که نهاد مقررات گذار ، تصمیم به خاتمه فرآیند رآکتور بگیرد ، ممکن است نوعی خلع ید تصور شود که مستلزم طی فرآیندهای خاص قانونی است که بستگی به نظام حقوقی عام کشور متبوع نهاد مذکور دارد . البته موقعیت در کشورهایی که خود دولت یا یکی از ارگان های دولتی سازمان متصدی رآکتورهای هسته ای هستند ، فرق می کند . به منظور ارائه مهلت به سازمان متصدی جهت برنامه ریزی یا اجرای برنامه های تطبیق دهی تجهیزات قدیمی خود با استانداردهای نوین ایمنی ، نهاد مقررات گذار باید زمان اعتبار مجوز فعالیت را برای مدت کوتاهی تمدید کند . گر چه این امر ضروری به نظر می رسد ، اما لازم است در مقابل این احتمال که سازمان متصدی تلاش کند مهلت بیشتری به دست آورد و بدین طریق ، طول دوره فعالیت رآکتورهای هسته ای را افزایش دهد ، مقابله شود .
3-2-4 نقش سازمان متصدی
به این دلیل که مهم ترین وظیفه سازمان متصدی ، تأمین ایمنی است ، لذا سازمان مذکور باید سه هدفی را که در مقررات هسته ای معین شده است ، تأمین نماید : هدف کلی ایمنی هسته ای ، هدف محافظت در قبال تشعشع هسته ای و هدف ایمنی فنی . مقررات مربوط به ایمنی هسته ای ، مبنی بر این است که سازمان متصدی باید دستورالعمل های ایمنی را اجرا نماید تا از طریق اجرای دستورالعمل های مذکور ، ایمنی تأسیسات را مدیریت کند و سازمان فوق الذکر باید ، شیوه خود جهت مدیریت ایمنی را بر طبق دستورالعمل های فوق تطبیق نماید . جهت انجام کارکردهای فوق ، سازمان متصدی دو دسته ابزار در اختیار دارد : ابزارهای فنی مانند فرآیند تضمین کیفیت و استفاده از شیوه های اثبات شده فنی و ابزارهای رفتاری مانند فرهنگ ایمنی . اهمیت ابزارهای رفتاری ، اکنون کاملاً اثبات شده است ، گرچه نمی توان ابزارهای مذکور را در قالب الزامات قانونی تدوین نمود .

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   تحقیق درمورد سرمایه اجتماعی

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

1 . مدیریت ایمنی : در ارتباط با چهار مرحله اول حیات رآکتور تولید برق هسته ای ، ( مکان یابی ، طراحی و نقشه کشی ، احداث و راه اندازی ) مسئولیت اصلی سازمان متصدی ، علاوه بر تضمین ایمنی در زمان فعلی ، انجام برنامه ریزی هایی برای عملکرد ایمن رآکتور بعد از مرحله راه اندازی نیز می باشد . سازمان متصدی ، باید تدابیر فنی ایمنی را اتخاذ نموده و از شروط الزام آور مجوز ، تبعیت نماید . به ویژه سازمان مذکور باید اصل محافظت کامل را اعمال نماید ، زیرا به دلیل وجود موانع فیزیکی متعدد و سطوح مختلف حفاظتی ، انتشار ناخواسته مواد رادیواکتیو در محیط زیست ، فقط ناشی از یک تصور مشخص ( و متمایز ) نیست ، بلکه ناشی از مجموعه ای از اشتباهات متعدد است . به محض راه اندازی رآکتور تولید انرژی هسته ای ، سازمان متصدی باید به طور دایم ، ایمنی رآکتور را مدیریت نماید . سازمان مذکور باید :
الف . خط مشی هایی را جهت تبعیت از مقررات ایمنی تنظیم نماید ؛
ب . شیوه هایی را برای کنترل ایمنی تأسیسات خود ، در کلیه شرایط ( از جمله زمانی که تأسیسات مذکور در حال تعمیر است ) ، مقرر نماید ؛

ج . پرسنل کافی و کاملاً آموزش دیده و ماهر را در اختیار داشته باشد ؛
جهت کارآمد نمودن مدیریت ایمنی ، سازمان متصدی باید تعهد بالایی به تأمین ایمنی داشته باشد که این امر از طریق توسعه فرهنگ ایمنی امکان پذیر است . فرهنگ ایمنی در سه سطح ذیل ، الزاماتی را بر سازمان متصدی تحمیل می نماید :
الف . الزاماتی در سطح خط مش گذاری : سازمان مذکور باید مسئولیت های خود را د

دیدگاهتان را بنویسید