مفهوم ایروبیک

شاید بتوان گفت هزاران سال قبل ایرانیان جزو اولین مللی بودند که به طور قانونمند و ضرب آهنگ دار ورزش می کردند. از سال 1970 که دکتر کوپر به منظور ارتقاء سطح استقامت قلبی – تنفسی تمرینات هوازی را ارائه نمود، توجه به رشته ایروبیک معطوف شد. این رشته ورزشی از سال 1995 انجام وظیفه می نماید. ایروبیک در حال حاضر دارای فدراسیون جهانی است و به عنوان یکی از پرطرفدارترین رشته های ورزشی از طرف مردم در سطح جهان است، که در بعد “ورزش به عنوان سلامت همگانی” مورد توجه می باشد. فدراسیون آمادگی جسمانی و ایروبیک جمهوری اسلامی ایران در سال 1384 تأسیس و در سال 2006 به عضویت فدراسیون جهانی[1](FISAF) برگزیده شد. ایروبیک یعنی فعالیتی که عضلات بزرگ را حداقل ۱۲ دقیقه با حالت ریتمیک و موزون به کار می‌گیرد. در شرایطی که سرعت وشدت تمرین قابل تحمل است و نیاز بدن به استفاده از اکسیژن برای مدتی افزایش می‌یابد، این فعالیت انجام می‌گردد.

ایروبیک ورزشی است که به صورت مجموعه های حرکتی قانونمند با برنامه ریزی و ضرب آهنگ خاصی انجام می شود. ایروبیک جزو فعالیت هوازی ( شدت تمرین بالاست و مدت تمرین پایین) است. از نظر پزشکی، این ورزش سیستم قلب، عروق، تنفس را تعلیم می‌دهد و با سرعت و بازدهی بالا اکسیژن را می‌گیرد و به قسمت های مختلف بدن می‌دهد، تنفس یکنواخت از دهان و بینی توأم انجام می‌شود و باعث تبادل اکسیژن و دی اکسید کربن، کنترل قند خون، کنترل فشار خون و کم کردن وزن اضافی بدن خواهد شد.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   کیش، جزیره ای برای زندگی

ایروبیک وسیله‌ای مؤثر برای جلوگیری از افسردگی، بی‌حوصلگی، بی‌تابی است. چون هورمون اندروفین در بدن تولید می‌شود و باعث ایجاد نشاط، تمرکز ذهن و بالا رفتن خلاقیت فکری می‌شود. همچنین ایروبیک باعث بالا بردن هماهنگی عصب و ماهیچه می شود و همینطور سبب تقویت حافظه نیز می شود. ایروبیک دارای سبک ها و زیر مجموعه ها و روش های تمرینی نظیر تماس بالا) های ایمپکت [2](،تماس پایین )لوایمپکت [3](بادی اسکالپت، بادی کامپت می باشد (15).

[1] – Federation of  International  Sports, Aerobics and  Fitness

 

[2] -High Impact

[3] -Low Impact