اسناد بین الملل

ایمنی در لغت به معنای مصونیت ، بی خطری و سلامتی است ( فرهنگ دهخدا ) . منظور از ایمنی هسته ای نیزدستیابی به شرایط بهره برداری صحیح ، پیشگیری از حوادث یا کاهش پیامدهای حوادثی است که به حفاظت کارکنان محل تاسیسات ، عموم مردم از خطرات تابش بیشتر از مقدار مجاز می انجامد ( سازمان انرژی اتمی ایران ، 1376 ، 164 ) . هدف از برقراری یا ایجاد ایمنی در تاسیسات یا فعالیت های هسته ای پیشگیری و یا به حد اقل ممکن رسانیدن خطرات و مضرات احتمالی ناشی از این تاسیسات یا فعالیت هاست . وجود ایمنی در یک صنعت یا فعالیت ، از جمله صنعت یا فعالیت هسته ای ، پیش شرط یا لازمه بهرمندی از چنین صنعت یا فعالیتی است و مادامی که ایمنی در یک صنعت یا فعالیت وجود نداشته باشد ، استفاده و برخورداری از آن عقلا و عملا نا ممکن می شود ( Stoiber,2003,5 ) . از همان ابتدای پیدایش فناوری هسته ، استقرار و تامین ایمنی در تاسیسات و فعالیت های هسته ای از جمله دل مشغولی های اصلی دانشمندان و مدیران در عرصه ملی و بین المللی بوده است . در سطح ملی ، دولت های دارنده فعالیت و صنعت هسته ای ، با وضع قوانین و ایجاد سازوکارهای اجرایی مناسب به ایمن سازی تاسیسات هسته ای تحت صلاحیت اقدام کردند . در سطح بین المللی ، نخستین بار اساسنامه آژانس بین المللی انرژی اتمی ایمنی هسته ای را در مقررات خود مورد توجه قرار داد (IAEA, Statute , 1956, 2 ) . آژانس بر اساس صلاحیت و مسولیت های پیش بینی شده در اساسنامه ، استانداردها و مقررات متعددی را در زمینه ایمنی تاسیسات و فعالیت های هسته ای تدوین و تصویب و رعایت آن ها را به دولت های عضو توصیه کرده است . علی رغم ماهیت توصیه ای مقررات آژانس در زمینه ایمنی فعالیت ها و تاسیسات هسته ای ، بسیاری از دولت های عضو داوطلبانه و تختیاری ، آن مقررات را مورد تاسیسات و فعالیت های هسته ای تحت صلاحیت و حاکمیت خود به اجرا گذاشته اند . حادثه 1986 نیروگاه چرنوبیل موجب گردید ایمنی تاسیسات هسته ای بیش از پیش مورد توجه جامعه بین المللی قرار گیرد . در پی این حادثه ، جامعه بین المللی تصمیم گرفت که اسناد بین المللی الزام آوری را در زمینه ایمنی تاسیسات و فعالیت های هسته ای تدوین و به اجرا در آورد (Tonhauser, 2010, 160) . کنوانسیون های اعلام فوری حوادث هسته ای ، کمک رسانی به هنگام حوادث هسته ای و فوریت های رادیولوژیکی ( هر دو مصوب 1986 ) ، ایمنی هسته ای ( 1994 ) و ایمنی مدیریت سوخت مصرف شده و پسمان رادیواکتیو (1997) اسناد بین المللی الزام آوری بودند که ظرف مدت زمان نسبتا کوتاه تدوین و به اجرا گذاشته شدند . قانونگذار ایران ، ایمنی تاسیسات هسته ای را به طور کلی با تصویب قانون سازمان انرژی اتمی ایران در سال 1353 مورد توجه قرار داد . قانون حفاظت در برابر اشعه ، مصوب 1368 ، گام کلی دیگری در زمینه ایمن سازی فعالیت های هسته ای برداشت . به موجب قانون اخیر ، سازمان انرژی اتمی ایران و مشخصا مرکز نظام ایمنی هسته ای آن ، به عنوان واحد قانونی مسئولیت و صلاحیت پیدا کرد تا با تدوین مقررات و دستور العمل های مناسب و اعمال آن بر فعالیت های پرتوی و هسته ای در کشور ، به ارتقای ایمنی هسته ای در کشور کمک کند .

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

3-1 روند تأسیس نیروگاه اتمی بوشهر و موقعیت آن
نیروگاه اتمی بوشهر، اولین نیروگاه هسته‌ای ایران است ، که با همکاری روسیه ساخته شده است. مراحل ساخت و آغاز به کار این نیروگاه افت و خیزهای بسیاری داشت . در سال ۱۳۵۵، سازمان انرژی اتمی ایران با بخش تکنولوژی و تحقیقات سازمان انرژی اتمی آلمان غربی موافقتنامه‌ای برای همکاری‌های بلند مدت امضا کرد و در پی آن شرکت “کرافت ورک یونیون ” یکی از شرکت‌های وابسته به زیمنس آلمان طراح و مجری اصلی ساخت نیروگاه بوشهر از معروف ترین و بزرگ ترین سازندگان نیروگاه های هسته ای و معمولی در بازارهای جهانی بود ، انجام پروژه را بر عهده گرفت . بر اساس تفاهم نامه های مقدماتی نوع قرارداد به صورت کلید در دست تعیین و نوع رآکتور آب سبک تحت فشار با قدرت حرارتی حدود 3700 مگاوات و قدرت الکتریکی خالص حدود 1200 مگاوات با استفاده از نوع سوخت اورانیوم غنی شده در ایزوتوپ 235 انتخاب شد . ( مرکز اسناد و تاریخ دیپلماسی ، 1386 : 156 ) بر اساس مواد تفاهم نامه امضاء شده میان سازمان انرژی اتمی ایران و شرکت کرافت ورک یونیون نیروگاه شماره 1 در پایان سال 1359 و نیروگاه شماره 2 در پایان سال 1360 به بهره برداری کامل می رسد. (سازمان انرژی اتمی ایران ، گزارش فعالیت سالیانه ، صص 15-14 )
مهندسان مشاور با همکاری شرکت کرافت ورک یونیون مطالعه دامنه داری برای انتخاب محل ایجاد نیروگاه ها انجام دادند و در نتیجه محل نیروگاه 1 و 2 ایران در منطقه هلیله واقع در 12 کیلومتری جنوب شرقی شهرستان بوشهر تعیین و محل انتخاب شده به شرکت مزبور ابلاغ شد. (همان ، 15 )
منطقه هلیله ، نخستین جایگاه ساخت نیروگاه های اتمی ایران با وجود استقرار در کرانه خلیج فارس ، امکانات رفاهی برای زندگی کارکنان نداشت بنابراین به منظور تأمین امکانات مناسب برای کارکنان نیروگاه ها و اعضای خانواده آنان ، با همکاری وزارت مسکن و شهرسازی در قالب برنامه های توسعه سواحل خلیج فارس ، کارهای عمرانی ابتدایی آغاز شد . برای تأمین آب نوشیدنی کارکنان و استفاده از آب بدون نمک و تصفیه شده در برخی خطوط نیروگاه اتمی بوشهر ، سازمان انرژی اتمی ایران اولویت خاصی را برای شیرین کردن آب شور دریا با استفاده از انرژی اتمی قائل شد .
شرکت کرافت ورک یونیون با توجه به اصرار سازمان انرژی اتمی ایران برای شروع هر چه سریع تر کار ، اندکی پس از امضای تفاهم نامه و انتخاب محل ساخت نیروگاه ، فعالیت اجرایی خود را آغاز کرد . شرکت مزبور وسایل اولیه مورد نیاز برای ساخت نیروگاه های شماره 1 و 2 بوشهر را با استفاده از دو فروند کشتی در 15 مارس و 15 آوریل 1975 در بندر بوشهر پیاده کرد . این شرکت همچنین عملیات اجرایی اولیه برای تأمین آب شیرین ، برق احداث کارگاه ها و ساختمان های موقت مسکونی را شروع کرد . سفارش ساخت قطعات اصلی نیروگاه از قبیل بدن رآکتور ، توربین و ژنراتور از طرف شرکت کرافت ورک یونیون داده شد و کار ساخت این قطعات در کارخانجات مختلف شروع شد . ( همان ، 17-18 ) عملیات ساختمانی در کارگاه نیروگاه اتمی بوشهر در تیر 1354 و خاکبرداری نیروگاه شماره 1 در مرداد 1354 شروع شد . در آبان 1354 ساخت زیر بنای ساختمان رآکتور شماره 1 آغاز شد و در طول سال ساختمان رآکتور ، ساختمان تأسیسات جنبی رآکتور ، ساختمان کلیدهای قطع و وصل فشار قوی و ساختمان توربین ها شروع شد و روند پیشرفت آن ادامه یافت .
پیشرفت امور ساختمانی مطابق با جدول زمانی پیش بینی شده ادامه یافت . تا خرداد و تیر 1355 عملیات ساخت و ساز بر روی ساختمان های رآکتور واحدهای شماره 1 و 2 و کانال های متصل کننده ساختمان های رآکتور به ساختمان های مجاور ، ساختمان فرعی رآکتور ، ساختمان کلیدهای قطع و وصل فشار قوی ساختمان توربین ها ، ساختمان سیستم آب خنک کننده اضطراری ، ساختمان سیستم املاح زدائی ، ساختمان مرکز سیستم های آب خنک کننده ، ساختمان کانال آب ورودی ، ساختمان کانال آب خروجی ، کارگاه ها و انبارها و همچنین ساختمان فرعی مانند ساختمان مرکزی اطلاعات ، غذاخوری ، سالن نگهبان و غیره متمرکز بود . عملیات مربوط به ساختمان فرعی رآکتور ، ساختمان کلیدها ، ساختمان اردوگاه ها و تأسیسات مربوط از جمله بیمارستان ها و ساختمان جای دهنده کامپیوتر نیز ادامه یافت .

عملیات ساختمانی و تکمیل محفظه تحت فشار رآکتور واحد شماره 1 که در سال 1354 قطعات آن از کارخانه فولاد سازی ژاپن برای جوشکاری و تکمیل به هلند فرستاده شده بود روند تکاملی خود را طی کرد و تا خردادماه 1355 قسمت اعظم محفظه تحت فشار رآکتور واحد شماره 2 نیز از ژاپن به هلند فرستاده شد تا در شرکت روتردام نیوکلر به صورت کامل تکمیل شود . لوله های مولدهای بخار واحد شماره 1 که در ایتالیا ساخته می شد در مرحله جوشکاری قرار داشت اما عملیات تولید مولدهای بخار واحد شماره 2 تا تیر 1355 در مرحله اولیه ساخت بود . قسمتی از جدار کروی و فولادی ساختمان رآکتور واحد شماره 1 تا این زمان به محل نصب فرستاده شد و کاسه زیرین این کره فولادی در خرداد 1355 در ساختمان رآکتور واحد شماره 1 در محل نصب شد . عملیات تولیدی دیگر وسایل و قطعات نیروگاه نیز طبق برنامه زمانی پیش بینی شده ادامه یافت .
در شروع فعالیت های عمرانی در نیروگاه بوشهر ، منطقه فاقد هر گونه امکانات مناسب بود . ابتدا جاده 12 کیلومتری احداث شد و نیروگاه اتمی در هلیله را به بوشهر متصل ساخت . در اوائل آب نوشیدنی از 40 کیلومتری نیروگاه با تانکر تأمین می شد و سپس با نصب آب شیرین کن با قدرت 3500 متر مکعب ، این مشکل حل شد . شن و ماسه نیروگاه از حدود 60 کیلومتری کارگاه تهیه می شد . برای تأمین برق مورد نیاز ، یک نیروگاه 34 مگاواتی برق نیروگاه را تأمین می کرد . این نیروگاه دارای 8 موتور دیزل بود . در نتیجه نیروگاه اتمی بوشهر و کارگاه ها و ساختمان های آن به برق سراسری کشور متصل نبود و به صورت مستقل عمل می کرد . به تدریج خطوط تلفن و مخابرات نیروگاه راه اندازی شد . به علت اینکه بندر بوشهر گنجایش لازم برای وارد کردن قطعات عظیم و بسیار سنگین نیروگاه را نداشت ، اسکله مخصوص در محل ساخته شد تا وسایل مورد نیاز ، مستقیم وارد و پیاده شوند . همچنین نیروگاه اتمی بوشهر مجهز به یک برج هواشناسی به ارتفاع 100 متر بود . اما در سال ۱۳۵۷ در شرایطی که حدود ۷۵ درصد از واحد اول و ۶۰ درصد واحد دوم نیروگاه ساخته شده بود با پیروزی انقلاب در ایران طرف آلمانی کار بر روی پروژه را متوقف کرد .
دولت ایران از شرکت آلمانی در دادگاه بین‌المللی شکایت کرد که براساس رای ۱۳ مارس ۱۹۸۲ دادگاه بین‌المللی، مقرر شد، کلیه قطعات و دستگاه‌های ساخته شده دو نیروگاه بوشهر تا آن زمان، به اضافه نیمی از سوخت هسته‌ای به مالکیت ایران درآید و پیمانکار موظف شد که این قطعات را به صورت تحویل در بندر بوشهر، به ایران تحویل دهد. در دهه ۶۰ بار دیگر کار درنیروگاه بوشهر از سر گرفته شد، اما همزمان با حضور کارشناسان آلمانی در نیروگاه، حمله موشکی عراق به بخشی از ساختمان نیروگاه بوشهر، آلمان را از ادامه پروژه منصرف کرد .
در اوایل سال ۱۳۶۸ موافقتنامه همکاری هسته‌ای میان دو کشور ایران و روسیه تدوین شد و متعاقب آن در ۲۴ اوت سال ۱۹۹۲ (۲ شهریور ۱۳۷۱) موافقتنامه کاملی از همکاری‌های هسته‌ای ایران و روسیه امضا شد. در نوامبر ۱۹۹۴ قرارداد تکمیل واحد اول نیروگاه بوشهر ایران و روسیه به امضا رسید. به موجب این قرارداد مقرر شد ساخت نیروگاه تا پایان ۲۰۰۰ به پایان برسد. این قرار داد در ژانویه ۱۹۹۶ میان سازمان انرژی اتمی ایران و شرکت اتم استوری اکسپورت روسیه اعتبار اجرایی پیدا کرد.طرف روس متعهد شد تا سال ۲۰۰۰ ساخت نیروگاه را به پایان برساند. همچنین ایران متعهد شد، پسماند سوخت نیروگاه هسته‌ای بوشهر را به روسیه بازگرداند. با وجود اینکه زمان آغاز به کار نیروگاه اتمی بوشهر از سوی مقامات روسیه سال 2000 اعلام شده بود،ولی خلف وعده های مکرر روس ها تا مدت ها ادامه داشت. سرانجام با پایان یافتن عملیات نصب تجهیزات بخشهای مختلف نیروگاه اتمی بوشهر، راکتور این نیروگاه نیز اسفند ماه 87 با سوخت مجازی آزمایش شد.
با تایید مقامات کشورمان راه اندازی نیروگاه اتمی با سوخت گذاری رسمی در تاریخ 30 مرداد آغاز شد که با مراسم باشکوهی همراه بود و در آن به طور نمادین پایان آزمایش نیروگاه اتمی نمایش داده شد. در این مراسم هیئت روسی به سرپرستی سرگئی کرینکو مدیر کل روس اتم و علی اکبر صالحی معاون رئیس جمهوری اسلامی ایران و رئیس سازمان انرژی اتمی ایران شرکت داشتند. بنابراین در روز 30 مرداد 89 سوخت اصلی نیروگاه اتمی بوشهر به استخر جنب قلب راکتور منتقل شد.
سه شنبه 4 آبان با حضور مسئولان سازمان انرژی اتمی و پیمانکار پروژه احداث نیروگاه اتمی بوشهر عملیات سوخت گذاری این نیروگاه با انتقال سوخت به داخل قلب رآکتور آغاز شد. بالاخره با تاخیری 10 ساله و با کش و قوس های فراوان این نیروگاه به مرحله سوخت گذاری رسید. هفتم اسفند، در روزهایی که به‌نظر مردم می‌رسید که دیگر چیزی تا استفاده از برق هسته‌ای بومی نمانده، خبر خارج کردن سوخت هسته‌ای از قلب رآکتور منتشر شد. سفیر ایران در روسیه گفت: باز کردن در رآکتور بوشهر، هیچ ارتباطی به کرم رایانه‌ای استاکس‌نت ندارد و با هدف چک نهایی رآکتور است. این اقدام، با توافق کارشناسان روسی و ایرانی انجام شده است. آژانس انرژی اتمی روسیه (روس اتم) نیز در بیانیه ای در رابطه با علت خروج سوخت از نیروگاه اتمی بوشهر اعلام کرد: مشکل داخلی به یکی از چهار پمپ خنک کننده مربوط می شود که آسیب دیده است. به علاوه بررسی سه پمپ دیگر نیز انجام شد. در این اطلاعیه با اشاره به اینکه قطعات کوچک فلزی وارد سیستم خنک کننده شده، آمده است: پس از اینکه سوخت نیروگاه بوشهر خارج شد، این قطعات شسته شده و پس از آن راکتور دوباره سوخت گذاری می شود. سخنگوی وزارت امورخارجه ایران نیز در توضیحی در این خصوص گفت: برای تست مجدد و آزمایش‌های فنی که به دنبال نقص یکی از پمپ‌های خنک کننده نیروگاه به وجود آمد، قرار شد سوخت نیروگاه تخلیه شود. در 20 شهریور 90 ، سرگئی اشماتکو وزیر انرژی روسیه برای شرکت در آیین رسمی افتتاح نیروگاه هسته ای بوشهر عازم تهران شد. سرانجام با آغاز کار نخستین نیروگاه هسته ای جهان اسلام در ایران، انحصار غرب و کشورهایی که خود را برتر می دانند، با وجود اعمال سال ها تحریم و تهدید شکسته شد تا زمینه برداشتن گام های بعدی متکی به فناوری داخلی برداشته شود. 
پروژه نیروگاه اتمی بوشهر در تاریخ صنعت هسته ای و صنایع بطور کل منحصر بفرد است زیرا پس از نزدیک به سه دهه تاخیر راه اندازی می شود. این تاخیر ناشی از سیاست های غیرمنطقی غرب در سیاسی کردن یک پروژه کاملا فنی و با اهداف صلح آمیز است. تأسیس و پایه گذاری نیروگاه اتمی بوشهر سبب تحول و دگرگونی عمده ای در بافت و ساخت جمعیت بسیاری از شهرستان های استان بوشهر به ویژه شهر بوشهر گردیده است . درآمد خوب شرکت های دولتی و خصوصی به ویژه نیروگاه اتمی بوشهر از یک طرف و امکانات محدود در روستاها و درآمد کم شغل کشاورزی نسبت به مشاغل صنعتی و خدماتی سبب شد تا سیل روستائیان روانه مراکز شهرستان ها گردد و بدین ترتیب مشکلات اقتصادی و اجتماعی را به وجود آورند . علاوه بر این ، اثرات زیست محیطی تأسیس نیروگاه اتمی بوشهر نیز از جهات مختلف قابل بررسی است . اصولاً احداث چنین واحدهای مهم صنعتی اثرات قابل توجهی بر بافت و ساخت جمعیت منطقه مربوطه خواهد گذاشت . مهم ترین تأثیر تأسیس نیروگاه اتمی روی بخش های اقتصادی به ویژه کشاورزی بوده است . در این زمینه بسیاری از نیروهای فعال بخش کشاورزی به نفع دو بخش صنعت و خدمات محل فعالیت خود را ترک و روانه شهرهای استان به ویژه بوشهر شده اند . علاوه بر اثرات اجتماعی حاصل از تأثیر نیروگاه اتمی بوشهر می بایست به مسائل جمعیتی و معضلات ناشی از این افزایش نیز توجه نمود . مسکن اولین نیاز جامعه مهاجرین استان بوده و این در شرایطی است که با توجه به موقعیت بوشهر ، و همچنین فشار روز افزون جمعیت در حال اشباع کامل بوده و در نتیجه می بایست برای حل این مشکل و نوع پراکندگی جمعیت توجه بیشتری مبذول گردد .
موضوع دیگری که به واسطه افزایش جمعیت در شهر بوشهر مطرح است ، ازدیاد مسائل و مشکلات شهری و شهرنشینی می باشد . در این باره می توان به مسأله فاضلاب شهر اشاره کرد . ورود هزاران متر مکعب آب به شهر بوشهر و افزایش سطح آب های زیر زمینی و ایجاد باتلاق هایی در بعضی از قسمت های شهر مشکلات بهداشتی فراوانی را ایجاد

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   پایان نامه حقوق در مورد :پایگاه اجتماعی

دیدگاهتان را بنویسید