تحقیق رایگان درمورد سازمان ملل، مکان کنترل، عرضه کننده

دانلود پایان نامه

بحران بین المللی تشکیل شد و جامعه ملل از هیئتهای “ناظر بر صلح” در موارد زیر استفاده نمود:
اختلافات آلمان، لیتوانی (1919 تا 1924)
وضعیت جزایر اولند129 در سال 1920
اختلافات لهستان و لیتوانی (1920 تا 1923)
اختلافات ارضی یوگسلاوی و یونان (1923)
بحران یونان و بلغارستان (1925)
اختلاف چین و ژاپن و حمله ایتالیا به اتیوپی
ضمنا در سپتامبر 1931، شورای جامعه ملل مقاوله نامه “بهسازی ابزار جلوگیری از جنگ” را تصویب کرد و هدف اصلی از مقاوله نامه مزبور این بود که کمیسیون بازرسی جامعه ملل130 که مسئولیتهای آن در پروتکل الحاقی آن مقاوله نامه مشخص شده بود، مجاور مناطق مورد مناقشه، حوزه های غیرنظامی ایجاد نماید، ولی مفاد مقاوله نامه مذکور هرگز اجرا نشد، زیرا در همان سال(1931) ژاپن به منچوری حمله کرد و در سالهای بعد آلمان نازی و ایتالیا نیز فعالیت جامعه ملل را در مورد حفظ صلح فلج کردند.131
2-17. فعالیت نیروهای حافظ صلح
از نیروهای چندملیتی تحت فرماندهی سازمان ملل متحد در عملیات حفظ و صلح و پیشگیری از بروز برخورد میان کشورها یا جوامع در حال تخاصم و در عین حال به منظور کمک به آنها برای آغاز و مذاکره و یافتن راه حل استفاده می گردد. در زمان نگارش این سطور، بیش از 10000 سرباز از 23 کشور عضو سازمان ملل متحد در نیروهای حافظ صلح به خدمت اشتغال دارند.
عملیات حفظ صلح یکی از بزرگترین موفقیتهای سازمان ملل متحد به شمار می رود؛ به طوری که در پی اقدامات ثمربخش این نیروها در تخفیف مناقشات و بحرانهای بین المللی در سال 1987، جایزه صلح نوبل به این نیروها اعطا شد. تاکنون 7 نیروی حافظ صلح و 7 هیئت نظامی ناظر در 13 عملیات “حفظ صلح” شرکت کرده اند. در حال حاضر نیروهای حافظ صلح و هیئتهای نظامی ناظر، به شرح زیر به ماموریتهای محوله اشتغال دارند.132
2-17-1. سازمان ناظر بر ترک مخاصمه سازمان ملل متحد ( یونتسو)133
هدف از تاسیس این سازمان در سال 1948 ، نظارت بر ترک مخاصمه در اولین جنگ اعراب و اسرائیل بود. ” یونتسو” نقش اصلی را به عنوان بخشی از نیروهای حافظ صلح در خاورمیانه به عهده دارد و از اعضای آن در زمان کوتاهی به عنوان هسته مرکزی، در سایر عملیات حفظ صلح استفاده شده است. در سال 1960 ناظران نظامی (یونتسو) فعلی در شروع عملیات سازمان ملل متحد در کنگو به لئوپولدویل (کینشازا) اعزام شدند. در حال حاضر “یونتسو” به “یوندوف” کمکهای لازم را میرساند.
2-18-2. گروه ناظر نظامی سازمان ملل متحد در هند و پاکستان ( یونموجیپ)134
طبق قطعنامه سال 1948 شورای امنیت و در پی اقدام شورای امنیت برای ایجاد نظم و امنیت در جامو و کشمیر که حاکمیت آن مورد اختلاف هند و پاکستان بود، “یونموجیپ” تشکیل شد، و در ژانویه 1949 پس از برقراری آتش بس میان هند و پاکستان برای انجام نظارت در این منطقه مستقر گردید. در قراردادی که در ژوئیه 1949 میان هند و پاکستان در کراچی به امضا رسید، بر این وظیفه گروه مزبور تاکید گردید. درحال حاضر”یونموجیپ” در دو سوی “خط کنترل”135 که هند و پاکستان در ژوئیه 1972 در “سمیلا” در مورد آن توافق کردند، مستقر می باشد.
یونموجیپ شامل 38 ناظر نظامی بوده و مقر آن هر شش ماه به ترتیب در راولپندی و سرینگار است.
2-17-3. نیروی حافظ صلح سازمان ملل متحد در قبرس ( یونفیسیپ) 136
شورای امنیت در ماه مارس 1964 پس از خشونتهای گسترده ای که میان دو جامعه ترک و یونانی ساکن قبرس درگرفت. ” یونفیسیپ” را تاسیس کرد.
در پی مداخله نظامی ترکیه در سال 1974، میان گارد ملی قبرس و نیروهای ترکیه در مورد آتش بس توافق حاصل گردید. از آن زمان تاکنون ” یونفسیپ” منطقه حائلی را به طول 180 کیلومتر در حد فاصل خطوط آتش بس کنترل می کند و امنیت غیرنظامیانی را که در حدفاصل خطوط آتش بس به سر می برند، تامین می نماید.
” یونفیسیپ” شامل 2150 نظامی و 34 غیرنظامی است و مقر آن نیکوزیا می باشد.
2-17-4. نیروی سازمان ملل متحد ناظر بر جداسازی ( یوندوف)137
هدف از تشکیل “یوندوف” جداسازی نیروهای سوریه و اسرائیل در پی جنگ اعراب و اسرائیل در سال 1973 بود. بنابر موافقت سوریه و اسرائیل در مورد جداسازی نیروها، در ماه مه 1974 یک “منطقه جداسازی”138 به طور یکسان محدود سازند.
2-17-4-1. مشارکت ایران در یوندوف
در سال 1355 هجری شمسی طبق درخواست سازمان ملل متحد یک گردان پیاده نظام ارتش ایران به عنوان بخشی از نیروهای حافظ صلح به ارتفاعات جولان در خاک سوریه، که به وسیله اسرائیل اشغال شده بود، اعزام گردید. واحد مزبور تحت فرماندهی نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد بر جداسازی نیروهای اسرائیل و سوریه نظارت داشت و نیروهای ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی به ایران بازگشتند.
2-17-5. نیروی حائل سازمان ملل متحد در لبنان ( یونیفیل)139
شورای امنیت سازمان ملل متحد در 15 مارس 1978 در پی تجاوز اسرائیل به جنوب لبنان خواستار پایان دادن به عملیات نظامی اسرائیل در لبنان شد و به منظور آنکه از خروج نیروهای اسرائیل اطمینان بیابد و ضمنا به دولت لبنان در به دست گرفتن اختیارات حکومتی در منطقه کمک کند، در 19 مارس همان سال “یونیفیل” را تشکیل داد. پس از تجاوز اسرائیل به لبنان در سال 1982، ” یونیفیل” در ماموریت قبلی خود در منطقه ابقا شد؛ زیرا اسرائیل از خروج کامل سربازان خود از لبنان خودداری کرد، و برای خود در جنوب لبنان منطقه امنیتی تشکیل داد. این اقدام موجب شد که “یونیفیل” نتواند وظایف خود را اجرا کند.
نیروهای حائل سازمان سازمان ملل متحد در لبنان ش
امل 5800 نظامی می باشد و مقر آن در ناقوره لبنان است.
2-17-6. گروه نظامی ناظر سازمان ملل متحد در ایران و عراق ( یونیماگ )140
گروه “یونیماگ” بر اساس قطعنامه 619 (اوت 1988) شورای امنیت تشکیل شد. در ابتدا مدت 6 ماه ( یعنی از تاریخ هشتم اوت 1988) مطابق با هفدهم شهریورماه 1367) به این گروه ماموریت داده شد تا بر آتش بس در مرزهای ایران و عراق نظارت کنند؛ پس از پایان مدت مزبور، در تاریخ هشتم فوریه 1989 مطابق با نوزدهم بهمن ماه 1367 ماموریت گروه مزبور از سوی شورای امنیت به مدت شش ماه دیگر تمدید گردید. گروه “یونیماگ” متشکل از 1300 نفر می باشند که از سوی کشورهای زیر اعزام شده اند:
آرژانتین، استرالیا، اتریش، بنگلادش، کانادا، دانمارک، فنلاند، غنا، مجارستان، هند، اندونزی، ایرلند، ایتالیا، کنیا، مالزی، زلاندنو، نیجریه، نروژ، لهستان، سنگال، سوئد، ترکیه، یوگسلاوی و زامبیا.
گروه مزبور شامل 350 نفر ناظر نظامی و 615 نفر نظامی می باشند که از این عده 80 نفر پلیس نظامی، 375 نفر مامور مخابرات، 130 نفر خدمه هلیکوپتر و 30 نفر دریانورد می باشند. همچنین 350 نفر غیرنظامی نیز به انجام امور اداری در گروه اشتغال دارند.
ستاد مرکزی گروه نظامی ناظر سازمان ملل متحد ( یونیماگ) در تهران و بغداد استقرار یافته است. هریک از ستادهای مزبور متشکل از سرپرست نظامیان ناظر، مشاور سیاسی ارشد، سخنگوی گروه، و سایر پرسنل اصلی است که به طور متناوب در تهران و بغداد انجام وظیفه می نمایند. ستادهای ناظرین اعزام شده، در دو ناحیه بغداد و باختران مستقر شده اند که در هریک از آنها ده نفر نظامی و عده ای از کارمندان غیرنظامی و پشتیبانی ( خدماتی) حضور دارند.
ستادهای بخش الف: در شهرهای سقز، باختران، دزفول و اهواز در ایران و بخش ب: در شهرهای کرکوک، بعقوبه و بصره در عراق استقرار یافته اند.
هریک از بخشها شامل 8 تیم متشکل از 8 نفر ناظر می باشد. همچنین نیروی ذخیره یونیماگ که شامل 30 نفر ناظر می باشد. در بغداد مستقر شده اند.141
طبق قطعنامه مجمع عمومی، در مورد تامین مالی هزینه های ” یونیماگ” مقرر گردیده است که کمکهای داوطلبانه اعضای سازمان ملل متحد به یونیماگ طبق روش مقرر در مورد نیروهای حایل سازمان ملل متحد در لبنان یونیف142 به صورت نقدی و یا تدارکاتی و خدماتی، که دبیرکل با آن موافقت می کند، انجام گیرد.143 بنا به دستورالعمل مزبور یک حساب موقتی ویژه هزینه های مربوطه باز شد.
2-18. حفظ صلح و امنیت بین المللی
بحث درباره خلع سلاح در سازمان ملل متحد ، در حقیقت بحث در مورد مسائل عمده ای چون صلح و امنیت بین المللی است. امروزه به منظور حفظ صلح و امنیت بین المللی، خلع سلاح به صورت محور اصلی کلیه اقدامات سازمانهای بین المللی در آمده است و در واقع هیچ یک از اصول مندرج در منشور، مانند کنترل تسلیحات و خلع سلاح تا این حد به حیات و بقای بشر بستگی ندارد.144 در آن جدایی طلبان و نیروهای چریک هر دو طرف شرکت داشته اند.145
در جریان جنگهای مزبور متاسفانه اغلب قواعد و مقررات جنگی ناظر بر رفتار نیروهای نظامی در جریان جنگ، ماند آنچه که در مقاوله نامه های بین المللی سالهای 1461899 و 1907147 لاهه و 1948148 ژنو که مفاد آن به منظور کاهش اثرات جنگ بر غیر نظامیان، حمایت از اسرای جنگی، و ممنوعیت برخی از سلاحها تدوین و توصیه گردیده است اجرا نشده است نقض آشکار مقررات مزبور بخصوص کاربرد وسیع سلاحهای شیمیایی از سوی رژیم عراق (که بعدا در گزارش سازمان ملل متحد نیز منعکس شده) از جمله موارد بارز چنین تخلفاتی به شمار می رود. به هر حال یکی از مسائل مهمی که در سالهای اخیر در زمینه خلع سلاح خودنمایی کرده است، کاربرد وسیع سلاحهای شیمیایی و خطر اشاعه جهانی این سلاح مرگبار و همچنین پیدایش موشکهای برد متوسط در زاردخانه بسیاری از کشورهای کوچک و متوسط است که در نتیجه خطر گسترش جنگها و اثرات مرگبار، سلاحهای به کار رفته را در ابعادی وسیع افزایش داده است. علاوه بر این دورنمای نظامی شدن فضای ماورای جو و استفاده از سیستمهای تسلیحاتی خودکار ( بدون نیاز به حضور انسان در صحنه نبرد) امکان کنترل تشنجات سیاسی، و محدود ساختن دامنه مناقشات نظامی و در کل جنگها را بیش از پیش دشوار ساخته است.
از زمان جنگ جهانی دوم به این طرف کاربرد سلاحهای معمولی در جنگها، به تنهایی موجب مرگ میلیونها نفر شده است.
در سند نهایی اولین اجلاس ویژه سازمان ملل متحد در مورد خلع سلاح که در سال 1978 تشکیل گردید، از کشورهای عرضه کننده عمده و کشورهای دریافت کننده تسلیحات خواسته شد انتقال سلاحهای معمولی را محدود نمایند تا بدین وسیله امنیت و ثبات در سطح پایین تری از تمهیدات نظامی برقرار شود.149
در طی دومین اجلاس ویژه خلع سلاح در سال 1982 و سومین اجلاس ویژه خلع سلاح150 در سال 1987 نیز بر توصیه های اولین اجلاس ویژه تاکید گردید، و به طور کلی اکثر کشورهای خواستار تحقق امور زیر بودند:
– توقف کلیه آزمایشهای سلاحهای هسته ای؛ از جمله آزمایشهای زیرزمینی سلاحهای هستهای و امضای قرارداد منع جامع آزمایشهای هسته ای.
– تثبیت151 سقف سلاحهای هسته ای کلیه کشورهای دارنده سلاح هسته ای، بویژه شوروی و آمریکا
– تعیین مناطق عاری از سلاح هسته ای در خاورمیانه و آسیای جنوبی و اجرای اعلامیه 1971 مبنی بر اعلام اقیانوس هند به عنوان منطقه صلح.152
– انعقاد مقاوله نامه بین المللی در مورد تقویت امنیت کشورهای غیر هسته ای در برابر تهدید و یا استفاده از سلاح هسته ای .
– انعقاد مقاوله نامه بین المللی در مورد ممنوعیت توسعه، تولید، انباشت و کاربرد انواع سلاحهای شیمیایی، بیولوژیکی و رادیولوژیکی و انهدام سلاحهای موجود.
– انعقاد پیمان ممنوعیت توسعه و تولید سلاحهای انهدام وسیع و سیستمهای جدید تسلیحاتی
– کاهش بودجه نظامی و تخصیص منابعی که اینک برای مقاصد نظامی به کار می روند؛ جهت اجرای برنامه های توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورها، خاصه در کشورهای در حال توسعه .153
قابل ذکر است که سازمان ملل متحد فقط به صدور قطعنامه ها در مورد خلع سلاح بسنده نکرده است، بلکه از طریق کنفرانس 40 ملتی154 خلع سلاح در ژنو نیز در مذاکرات دوجانبه شرق و غرق شرکت کرده و زمینه انعقاد قراردادهایی را در مورد خلع سلاح فراهم نموده است.155
سازمان ملل متحد همچنین به وسیله تشکیل گروههای کاری، هیئتهای حقیقت یاب156 و انتشار نشریات مختلف به مسائل اساسی خلع سلاح مانند نقل و انتقالات تسلیحات معمولی، سلاحهای شیمیایی ، آزمایشهای سلاحهای هسته ای، و محدودیت بودجه نظامی توجه خاصی مبذول نموده است.
اقدامات مهمی که در زمینه انعقاد معاهدات چند جانبه مربوط به خلع سلاح تاکنون به عمل آمده است عبارتند از :
– معاهده قطب جنوب157 که در سال 1959 منعقد گردید./ این اولین قراردادی بود که مفهوم منطقه عاری از سلاح هسته ای را عینیت بخشید. به موجب این قرارداد هرگونه عملیات نظامی، آزمایش تسلیحات، احداث ساختمان و تاسیسات هسته ای، و یا دفن زباله های هسته ای در قطب جنوب ممنوع اعلام شده است.
– معاهده ای که در سال 1963 درباره ممنوعیت آزمایشهای هسته ای در جو و فضای ماورای جو و زیر آب به امضا رسید، به معاهده منع نسبی آزمایشهای هسته ای158 موسوم است. در این معاهده آزمایشهای هسته ای زیرزمینی ممنوع نشده است، و لذا اکثر کشورهای جهان در سازمان ملل متحد خواستار انعقاد پیمان جامعی در این زمینه گردیده اند.
– معاهده سال 1966 که در آن اصول ناظر بر فعالیت کشورها در اکتشاف و استفاده از فضای ماورای جو از جمله کره ماه و سایر اجرام سماوی و همچنین ممنوعیت استقرار سلاحهای هسته ای و سایر سلاحهای انهدام وسیع در جو، مدار زمین، فضای ماورای جو، کره ماه و سایر اجرام سماوی ، مقرر گردیده است.
– معاهده سال 1967 در مورد ممنوعیت استقرارسلاحهای هسته ای در آمریکای لاتین است که به تعیین نخستین منطقه عاری از سلاحهای هسته ای در یکی از پرجمعیت ترین مناطق جهان منتهی شد. این اولین پیمان کنترل تسلیحاتی است که یک سازمان بین المللی آن را کنترل و بازرسی می نماید.
– مقاوله نامه سال 1971 که به موجب آن توسعه، تولید و انباشت سلاحهای باکترولوژیک (بیولوژیک) و سمی ممنوع اعلام گردید و انهدام ذخایر موجود این نوع سلاحها در جهان الزامی شد. این نخستین پیمان بین المللی است که طبق آن سلاحهای موجود به طور کلی منهدم می شوند.
– مقاوله نامه سال 1977 دربار ” ممنوعیت استفاده نظامی و کاربرد هر گونه ( عوامل ) خصمانه و روشهای دیگری است که موجب تغییراتی در محیط طبیعی (کره زمین ) مانند زلزله، مد دریاهایا تغییر آب و هوا ودرجه حرارت محیط”159 می گردند. مورد رسیدگی

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   منوب

دیدگاهتان را بنویسید