منابع مقاله درمورد سازمان ملل متحد

دانلود پایان نامه

برنامه‌ریزی می‌کرد.
یک نقطه عطف در تلاش‌ها برای بالا‌بردن مسئولیت برای خلع سلاح کردن‌، مرخص کردن و دوباره ادغام کردن سربازهای بچه در جامعه، گزارش 2000 فوریه دبیرکل مبنی بر نشر سازمان ملل متحد در خلع سلاح و مرخص کردن سربازهای کودک می‌باشد.30 ملاک‌های خاص آگاهی کودکان را برای برنامه‌های خلع سلاح، مرخص کردن و ادغام دوباره در داخل یک محیط حافظ صلح تنظیم می‌کند. آن همچنین تحویل حداقل 3ساله دارایی‌ها برای تأمین نیازهای طولانی مدت کودکان از جمله تحصیلات، آموزش شغلی و حمایت روانی را پیشنهاد می‌کند.
بیشتر از همه، تلاش‌ها باید روی اخراج کردن کودکان از جنگ در سریع‌ترین فرصت ممکن، حتی در غیاب یک توافق‌نامه‌ی صلح یا برنامه رسمی برای خلع سلاح، مرخص کردن و ادغام دوباره متمرکز شود. چنین اقدامات سریعی سابقه دارد. بین سال‌های 1996 و 1997 نیروهای شورشی FAA و UNITA با یکدیگر 5000 بچه را مرخص کردند. اما آنها علی‌رغم تعهد خلاف آن، دوباره شروع به سربازگیری کودکان کردند.31 فشار بین‌المللی و مذاکره با دولت‌ها و با افراد غیردولتی به تعهداتی در کلمبیا، جمهوری دموکراتیک کنگو، سیرالئون و سریلانکا منجر شد که به سوء‌استفاده از کودکان سرباز خاتمه می‌داد. در فوریه سال 2001 چنین مذاکراتی منجر به آزادی بیش از 2500 سرباز بچه توسط ارتش سودانی شد.
تصور می‌شود که در حدود 6000 سرباز بچه برای ارتش شورشی یا شبه‌نظامیان در کلمبیا جنگ می‌کنند.32 هر دو گروه‌های اصلی شورشی (FARC) و (ELN) مجبور شده‌اند که کودکان کوچک به سن 12 سال را به خدمت گیرند. 30 % از کل کودکانی که به خدمت گرفته می‌شوند، دختر هستند.
فرمانده کودکان را «زنگ‌های کوچک» می‌نامند زیرا آنها به‌عنوان یک سیستم هشدار‌دهنده اولیه یا «زنبورهای کوچک» انجام وظیفه می‌کنند به خاطر اینکه آنها نیش می‌زنند قبل از اینکه نیروهای دشمن بتواند آنها را پیدا کند.
شبه‌نظامیان شکل گرفته شده توسط ارتش یا مالکان برای جنگ با چریک‌ها از سربازهای بچه استفاده‌‌‌ می‌کنند که به اشکال مختلف به عنوان جاسوس، پیک‌ها و محافظ‌های انسانی به عنوان رزمنده انجام وظیفه می‌کنند.
در ژوئن 1999 نمایندگان مخصوص دبیرکل برای کودکان و مخاصمات مسلحانه با دولت و گروه‌های شورشی FARC در مورد یک توافق‌نامه مذاکره کردند تا از این طریق به سربازگیری کودکان کوچک‌تر از 15 سال خاتمه دهند. به‌هر‌حال، FARC سربازگیری کودکان زیر 15 سال را علی‌رغم اظهارات عمومی خلاف آن دوباره شروع کرد. در ماه‌می سال 2000، FARC دوباره رسماً اعلام کرد که کودکان کوچک‌تر از 15 سال مرخص و به خانه فرستاده می‌شوند اما آن تعهد هم محقق نشد. در‌حقیقت بسیاری از گزارش‌ها حاکی از این است که سربازگیری کودکان زیر 15 سال افزایش یافته است.
یک مانع اصلی برای مرخص‌کردن این کودکان سیستم قضائی کلمبیا می‌باشد‌که سربازهای بچه قبلی را جنایتکار قلمداد می‌کنند و آنها را بازداشت می‌کنند یعنی یک روندی که باز هم آنها را بیزار می‌کند و آنها را به عنوان بی‌خانمان قلمداد می‌کند.
در سال 1999 سازمان تأمین اجتماعی دولت، اولین کانون و مرکز آموزشی خود را برای سربازهای بچه قبلی افتتاح کرد آن به خطر تهدیدها علیه کودکان 19 ساله‌ای که تاکنون به خدمت رفتند مخفیانه نگه‌داشته‌شد.
1.3.1.خلع سلاح و مرخص کردن
کودکان باید به امتیاز مرخص‌کردن دسترسی داشته باشند، خواه سلاح‌هایی در تملک‌شان باشد خواه نباشد. این بیشتر از همه علیه منافع کودکان مخصوصاً دخترها عمل می‌کند زیرا فرماندهان شورشی سلاح‌های کودکان را قبل از آزادی‌شان می‌گرفتند و آنها را برای شرکت در فرآیند مرخص کردن، فاقد صلاحیت نشان می‌دادند.33
مرخص‌کردن کودکان نیازمند تفکیک فوری آنها از سربازهای بزرگسال می‌باشند. آنها باید نسبتاً دور از منطقه‌های جنگ منتقل شوند تا خطر دوباره مرخص کردن کاهش یابد. فقط 48 ساعت باید از زمان آزادی آنها سپری شود تا اینکه آنها به کنترل شخصی منتقل شوند.34 در طول این دوره به‌جز بعد‌از انتقال آنها به یک مکان مراقبت موقتی، کودکان باید خدمات ضروری مانند مراقبت‌های بهداشتی، حمایت مشاوره‌ای و روانی دریافت کنند. سربازهای بچه قبلی با معلولیت باید مراقبت‌های پزشکی- تخصصی دریافت کنند و به جاهایی ارجاع داده شود که مربوط به برنامه‌های آگاهی می‌باشد.35
مصاحبه‌ها باید به‌صورت جدی و محرمانه باشد و به‌زبان مادری بچه اجرا شود. کودکان باید کاملاً مطلع نگه داشته شوند و به‌طور مرتب مورد مشاوره قرار گیرند تا مطمئن شوند که نیازها و نگرانی‌هایشان مورد‌توجه قرار می‌گیرد. این به‌طور خاص در ارتباط با اتحاد مجدد و فرصت‌های شغلی و تحصیلی مهم‌‌‌‌ می‌باشد.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

در‌صورت امکان، باید یک تعهد از نیروهای دولتی یا گروه‌های مسلح به‌دست آید تا اطمینان بدهد که کودکان در جنگ‌های مسلحانه دوباره سربازی‌گیری نخواهند شد. برای مثال در آنگولا، یک تعهد قانونی اطمینان می‌دهد که سربازهای بچه قبلی مجبور نخواهند شد خدمت سربازی را به‌عهده بگیرند وقتی آنها به سن قانونی سربازگیری می‌رسند.
تلاش‌های خاصی باید انجام شود تا تضمین کند که دخترها در همه‌ی ابعاد خلع‌سلاح، مرخص‌کردن و ادغام مجدد شامل می‌شوند. در بعضی از کشورها حداکثر تا 40% از سربازهای بچه، دخترها هستند36 و با وجود این در بسیاری از موارد، آنها هیچ حمایتی از برنامه‌های DD&R دریافت می‌کنند. برای مثال دختربچه های سرباز از برنامه‌های DD&R در سیرالئون محروم شدند به خاطر اینکه آنها به عنوان «وابسته» یا «اشخاص غیرنظامی» ثبت‌نام می‌شوند.37 در آنگولا حتی اگر دخترها هم در نبرد فعال و هم به‌عنوان نقش‌های حمایتی در گروه‌های مسلح شرکت می‌کردند، فرمانده‌ها آنها را به‌عنوان رزمنده‌های سابق برای برنامه‌های مرخص کردن معرفی نمی‌کردند.38
بسیاری از برنامه‌های مرخص‌کردن دقیقاً به‌علت طراحی ناقص، کمبود منابع یا شکست برای کنترل فرآیند با ترس و لرز جلو رفت. در آنگولا، اعضای UNITA به عنوان مترجم مورد استفاده قرار‌گرفتند و کودکان را از طریق فرآیند مرخص‌کردن همراهی کردند حتی آنها را مجبور کردند مدارکشان را باطل کنند. در لیبریا، به اندازه‌کافی، منابع برای پروسهDD & R وجود نداشت بدون هیچ محافظ و هیچ انتقالی تعداد زیادی از کودکان به‌سادگی از مراکز مرخص‌کردن، جدا شدند. بالاخره 90 % مفقود‌الاثر بودند و بسیاری از آنها قطعاً در ارتش‌های آواره ناپدید شدند. 39

در بعضی از موارد کودکان جوان در یک کشور مرخص شده‌اند فقط به‌منظور اینکه چند ‌ماه بعد به‌عنوان جنگجوی جنگ کشور دیگر، مانند مزدورها برگردند. 40
2.3.1. پیدا‌کردن مکانی در جامعه
رفتن به خانه کار آسانی نیست علی‌رغم اینکه بیشتر کودکانی که از جنگ بر‌می‌گردند، می‌خواهند دوباره به خانواده‌هایشان ملحق شوند. برای مثال در موزامبیک، بالای 90% از کودکان مصاحبه شده در پایگاه RENAMO این‌را به‌عنوان اولویت‌شان در‌نظر دارند.41 کودکانی که فرار می‌کنند یا از ارتش آزاد‌‌ می‌شوند اغلب به وطن باز می‌گردند تا خانواده‌های آواره و روستاهای متروکه خود را پیدا کنند. حتی اگر خانواده‌ها و جوامع پیدا شوند، آنها احتمالاً توسط جنگ ویران شده‌اند. بسیاری از کودکان هرگز خانواده‌هایشان را پیدا نمی‌کنند، به‌خاطر اینکه از‌هم پاشیده شده‌اند یا اینکه در درگیری غیرقابل شناسایی شده‌اند.
کودکانی که خانواده‌هایشان را گم کرده‌اند یا توسط جوامع‌شان رد شده‌اند احتمالاً به یک دوره‌ی موقت مراقبت‌های جایگزینی مانند تمهیدات خانواده و هم‌سالان نیاز دارند. وقتی چنین تمهیداتی کاملاً در جوامع ادغام می‌شوند آنها می‌توانند نسبت به مراقبت‌های سازمانی موفق‌تر باشند.
کودکانی که به‌طور موفقیت‌آمیزی به خانواده‌هایشان می‌پیوندند، معمولاً از برگشت آرام به زندگی امید کمی دارند، همان طور که زمانی آن را تجربه کرده بودند. سربازهای بچه قبلی احتمالاً سال‌های زیادی را با گروه‌های مسلح سپری کرده‌اند و دور از خانواده‌هایشان بزرگ شده‌اند و از فرصت‌های عادی برای پیشرفت فیزیکی، عاطفی و عقلی محروم شده‌اند. یک سرباز 12 ساله خوشحال احتمالاً مانند یک سرباز 16 ساله پرخاشگر و عبوس به خانه بر‌می‌گردد.
در بهترین شرایط برگشت یک بچه به زندگی اجتماعی، یک جریان التیام‌بخش کُندی است که به یک شبکه حمایت از طرف والدین، معلم‌ها و سایر رهبران اجتماعی نیاز دارد برای کودکانی که سرباز بودند مخفی‌کردن احساسات محکم شرم و بی‌لیاقتی غیرعادی نمی‌باشد.‌ برای آنها طول می‌کشد تا اعتماد‌به‌نفس و تصور از خودشان را دوباره به‌دست آورند و امکان زندگی جدید را بپذیرند. ادغام دوباره باید به کودکان کمک کند تا زیربنای جدیدی را مبتنی بر توانایی‌های فردی‌شان ایجاد کنند. در مراقبت‌هایی که توسط یک پروژه در لیبریا برای کودکان به علت فجایعی که مرتکب شده بودند یا سوء‌استفاده‌های جنسی که متحمل شده و مطرود شده اند عرضه شد. در طول یک برنامه‌ هشت هفته‌ای فشرده، آنها در محیط‌های اجتماعی با هم سن و سال‌های خودشان دوباره پیوستند و راهنمایی‌هایی در رفتار، بهداشت و اعتماد‌به‌نفس دریافت کردند و به آنها آموزش‌های اصلی شغلی و تحصیلی داده‌شد.
فرآیند استقرار مجدد باید بخشش یا پاک‌کردن مراسم باشد تا به سربازهای بچه قبلی کمک کند. تأیید از جوامع‌شان را به‌دست آوردند و دوباره به خانواده‌هایشان بپیوندند. در همه موارد سربازهای بچه باید از مجازات، بازداشت استبدادی و سایر ملاک‌های تنبیهی محافظت شوند و از حمایت، طبق کنوانسیون حقوق کودکان برخوردار شوند. هر اقدام قضائی باید در موقعیت نوجوان و عدالت حیات‌بخش باشد به منظور اینکه آرزوهای اجتماعی، فیزیکی و روانی کودکان را تضمین کند.
یکی از بهترین روش‌ها برای کودکان به‌منظور به حالت عادی در‌آوردن زندگی‌شان و گسترش یک هویت غیرنظامی، آموزش تحصیلی و شغلی می‌باشد. با وجود این، آنها احتمالاً با موانع زیادی روبرو می‌شوند. از آنجایی که رزمنده‌های قبلی احتمال دارد که در تحصیل‌شان عقب بمانند، در کلاس‌هایی با کودکان کوچکتر قرار می‌گیرند اما حقارت کشمکش برای همراه بودن کودکان کوچک‌تر، رزمنده‌های سابق را از برگشتن به مدرسه دلسرد می‌کند و معلم‌ها و والدین احتمالاً برای به خدمت‌گرفتن سربازهای بچه مخالفت می‌کنند به خاطر اینکه آنها یک تأثیر خردکننده ای روی سایر کودکان می‌گذارند. در ابتدا، یک انتخاب کلاس‌های خاصی را برای سربازی بچه قبلی در‌نظر دارد که می‌توانند به‌تدریج در مدارس ثابت دوباره مستقر شوند.
نوجوانان، که اکثریت گسترده‌ی سربازهای کودک را تشکیل می‌دهند، به آموزش در مهارت‌های زندگی، کلاس‌های شغلی و آمادگی خاص برای استخدام نیاز خواهند داشت‌. این نه‌تنها آنها را نجات خواهد‌داد بلکه هم‌چنین می‌تواند پذیرش آنها در جامعه را آسان‌تر کند و برای آنها احساس ارزشمندی و هویت فراهم کند.
تغییر‌دادن کودکان سرباز قبلی به بچه معمولی به‌صورت باور‌نکردنی سخت می‌باشد. برای بسیاری از کودکان سخت است که از ایده‌های جدا‌شده که مبنی بر‌این است که خشونت یک روش قانونی برای دست یافتن به اهدافشان می‌باشد مخصوصاً وقتی آنها هنوز از شکست فقر و بی‌عدالتی رنج می‌برند. این چالش برای دولت‌ها و جامعه اجتماعی برقرار است که انرژی، ایده‌ها و تجربه جوانان را به‌سوی ایجاد جوامع آرام هدایت کند.
4.1.معیارهای قانونی برای متوقف‌کردن سوء‌استفاده از سربازان
در ماه‌می سال 2000، انجمن کل سازمان ملل متحد، یک پروتکل اختیاری برای مجلس در رابطه با نقش کودکان در جنگ تصویب کرد.42 پروتکل جدید حداقل سن برای سربازگیری اجباری را از 15 به 18 سال افزایش داده و تمام افراد زیر 18 سال را برای شرکت در جنگ ممنوع کرد اما اجرای آن برای گروه‌های ایالتی قطعی نبود.‌ اگرچه ایالات باید حداقل سن برای سربازگیری
داوطلبانه را ایجاد کنند، اما تعیین نمی‌کند که سن 18 سال باشد. این یک قانون تبعیض را ایجاد می‌کرد که به دولت اجازه می‌داد که کوچکترها را داوطلبانه به خدمت بگیرند در نتیجه هدف پروتکل را تضعیف می‌کرد. بریتانیا وقتی که پروتکل اختیاری در سپتامبر 2000 را امضا کرد، امتیاز این نقطه‌ضعف را گرفت و به‌طور همزمان قصدش را برای وارد میدان کردن جوانان کمتر از 18 سال در جنگ در صورت نیاز نظامی یا ضرورت مشارکتشان اعلام کرد.
یک عملیات در چارچوب روشی می‌باشد که برای تشویق کردن ایالات، اقدام کردن فوری‌، تصویب کردن پروتکل اختیاری بدون هیچ قید‌و‌شرطی و مطابق با بند 3 پروتکل، ارائه دادن یک بیانیه اجباری در مورد قرار دادن سن 18 سال به‌عنوان حداقل سن قانونی برای سربازگیری داوطلبانه و ایجاد تغییرات لازم در قانون ملی‌شان، تنها یک ممنوعیت سنی کودکان را از مردان جنگ دور نگه ‌خواهد داشت. هر نقطه ضعفی که به کودکان کوچک‌تر از 18 سال اجازه می‌دهد تا در جنگ شرکت کنند، تأثیر پروتکل را تضعیف خواهد کرد.
در ژوئن سال 1999 سازمان کار بین‌المللی توافق 182 را تصویب کرد که حداقل سن سربازگیری اجباری کودکان را برای استفاده در جنگ اعلام می‌کند و کودکان را به عنوان «همه افراد زیر 18 سال» معرفی‌‌ می کند. همچنین کنوانسیون ILO خدمت وظیفه کودکان به‌عنوان یک شکل تحمل‌ناپذیری از کار کودکان را ثابت می‌کند و امکانات جدیدی مبنی بر حمایت فراهم می‌کند. توافق بزرگ دیگر در مورد کودکان سرباز، آئین‌نامه آفریقایی در‌مورد حقوق و آسایش کودکان می‌باشد. این اولین تعهدنامه منطقه‌ای برای ایجاد سن 18 سال به عنوان حداقل سن سربازگیری‌ها و شرکت در جنگ می‌باشد. آن در نوامبر 1999 به اجرا درآمد.
قانون روم که در دادگاه جنایی بین‌المللی ایجاد شد و به‌طرزی قاطع در جولای سال 1998 تصویب شد، نام نویسی‌کردن و به‌خدمت سربازی بردن کودکان در گروه‌ها یا نیروهای مسلح یا به شکلی دیگر، استفاده از آنها در عملیات را جرم جنگی بین‌المللی محسوب می‌کند، می‌باشد. اگرچه حداقل سن برای سربازگیری را 15 سال قرار می‌دهد اما با وجود این قانون روم اکنون در فرآیند تصویب، یک گام مهم به طرف اجرای قانون بین‌المللی برای ممنوع کردن حضور کودکان در عملیات‌ها برداشته‌است.
دبیرکل سازمان ملل متحد در یک گزارش اخیر برای شورای امنیت در مورد حمایت از غیرنظامی‌ها در جنگ، سن 18 سال را به‌عنوان حداقل سن، علی‌رغم سربازگیری نظامی و شرکت در عملیات‌ها پیشنهاد کرد و تأکید کرد که نیروهای مسلح از سربازگیری کودکان زیر 18 سال یا تهدید به مجازات‌های تعیین شده اجتناب کنند.
اینها تمام اقدامات مهم در راه پایان دادن به مشارکت کودکان در عملیات‌ها می‌باشد. با وجود این، معیارها و تدابیر بین‌المللی اخیر با تعریف کردن این بی‌رحمی به عنوان یک جرم جنگی آن‌چه را که همگان به‌طور غریزی می‌دانند را تأیید می‌کند. سوء‌استفاده از کودکان به‌عنوان سرباز به‌اندازه بخشودگی برای این سوء‌استفاده آشکار، غیرقابل‌قبول می‌باشد. پایان دادن به این بخشودگی که به واسطه‌ی آن کودکان به درگیری کشانده می‌شوند بسیار مهم می‌باشد. علی‌رغم این‌که معیارها و روش‌های بین‌المللی سوء‌استفاده از کودکان را در جنگ به‌عنوان یک جرم جنگی تعریف می‌کنند، هیچ عامل دولتی یا غیردولتی حتی با وجود گزارش‌های دقیق از افغانستان، آنگولا، کلمبیا، جمهوری دموکراتیک کنگو، لیبریا، سیرالئون، سریلانکا و اوگاندا و … مسئول قلمداد نمی‌شوند.
1.4.1.ایجاد اتفاق آرا
اقتباس پروتکل اختیاری، نتیجه تلاش گروهی دولت‌ها، آژانس‌های ملل متحد و گروه‌های طبقه اجتماعی بود. در ژوئن سال 1998 شش سازمان غیردولتی بین‌المللی، محافظ حقوق بشر، پیمان بین‌المللی نجات کودکان، خدمات پناهندگی و جسوئیت، وزارت کواکر سازمان ملل و اتحادیه بین‌المللی حماس برای پایان دادن به سوء‌استفاده از سربازهای بچه

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   همه¬ی، ویژگی¬های، رابطه¬ی، انسان¬ها

دیدگاهتان را بنویسید