پایان نامه جدید : پایان نامه ارشد رایگان درباره نورآباد ممسنی- پایان تامه ایران داک

از نظر گازخیز بودن بسیار حائز اهمیت است.

۲-۲- چینه شناسی نهشته‌های کرتاسه پایینی (نئوکومین- آپسین) در زاگرس
کرتاسه پایینی در حوضه زاگرس عمدتاً با دو رخساره مشخص می‌شود:
الف) ناحیه فارس و جنوب خاوری فروافتادگی دزفول
ب) ناحیه لرستان
به دلیل آنکه مناطق مورد مطالعه در ناحیه فارس و جنوب خاوری فروافتادگی دزفول قرار گرفته‌اند لذا تنها به شرح این ناحیه اکتفا می‌شود.
در ناحیه فارس و جنوب خاوری فروافتادگی دزفول، نهشته‌های کرتاسه با رسوب‌گذاری سنگ آهک‌های مربوط به نواحی کم عمق سازند فهلیان آغاز می‌شود و در تمامی طول نئوکومین ادامه می‌یابد. در نواحی بندرعباس این سازند به صورت ناهمساز بر روی کربنات‌های سازند سورمه و در نواحی جنوبی فارس و جنوب خاوری خوزستان، این سازند بر روی سازند انیدریتی هیث به صورت ناهمساز قرار می‌گیرد. در نزدیکی شیراز رسوب‌گذاری کربناتی بدون وقفه از ژوراسیک تا نئوکومین تداوم می‌یابد. مرز بالایی کربنات‌های نئوکومین (سازند فهلیان) با شیل‌ها و سنگ آهک‌های بارمین- آپسین (سازند گدوان) در سراسر ناحیه فارس، جنوب شیراز و احتمالاً بندرعباس به صورت ناپیوستگی فرسایشی است. این حد با وجود ماسه‌سنگ، سیلتستون و گلوکونیت مشخص می‌شود که نشان‌دهنده یک فاز پسروی، بیرون آمدن از آب و فرسایش است و در پی آن یک فاز پیشروی عمومی صورت گرفته که در طی آن شیل ها و سنگ آهک‌های سازند گدوان نهشته شده‌اند. پس از پیشروی دریا در طول آپسین از عمق حوضه کمی کاسته شده و نتیجه آن رسوب‌گذاری طبقات آهکی سازند داریان است که تمامی نواحی زاگرس به استثنای لرستان را پوشانیده است. بالا آمدن پلت فرم فارس در اواخر آپسین موجب پیدایش نهشته‌های آغشته به ترکیبات آهن دار، رسوبات ماسه‌ای و گلوکونیتی در بالای سازند داریان شده است. به سوی فروافتادگی دزفول ردیف بالایی مذکور به صورت جانبی به شیل‌ها و آهک‌های سازند کژدمی تغییر می‌یابد. در نواحی مرکزی فارس، شرق و شمال شرقی شیراز و در شمال فرو افتادگی دزفول رسوب‌گذاری کربنات‌ها و تا حدودی شیل‌ها در تمامی کرتاسه پیشین بدون وقفه ادامه می‌یابد.
در زیر به توصیف سازندهای نهشته شده در این ناحیه در کرتاسه پیشین پرداخته میشود.
۲-۳- گروه خامی
برای اولین بار نام آهک خامی یا آهک خومی به وسیله Strong and Falcon (1928) به گروهی از سنگ آهک‌های نازک لایه که بسیار مقاوم و برجسته و تشکیل دیواره‌ها و صخره‌ها را می‌دهند و در کوه خامی یا خومین در شمال گچساران رخنمون دارند اطلاق می‌گردد. این نام بعدها توسط (۱۹۵۱) Kent, Slinger and Thomas نیز به کار برده شد و سرانجام James and Wynd(1965) این واحد سنگ چینه‌ای را به گروه ارتقا داده که شامل سازندهای سورمه و هیث از سیستم ژوراسیک و سازند فهلیان، گدوان و داریان متعلق به کرتاسه پسین می‌باشد. قبلاً در ناحیه فارس طبقات این گروه به نام آهک اسبو خوانده می‌شد که در سال ۱۹۸۵ توسط پارکر (Parker,1985) حذف گردید.
به دلیل آنکه سازند های سورمه و هیث مربوط به زمان ژوراسیک می‌باشد از ذکر آن‌ها خودداری می‌گردد.
نهشته‌های خامی بالایی از سازند های فهلیان، گدوان و داریان تشکیل شده است. این رسوبات بیشتر متشکل از سنگ آهک و سنگ آهک‌های رسی به همراه مارن و شیل است که در زمان نئوکومین تا آپسین رسوب‌گذاری نموده‌اند.
۲-۳-۱- سازند فهلیان
برش نمونه این سازند در یال جنوبی کوه دال، در نزدیکی دهکده فهلیان واقع در ۹۰ کیلومتری شرق – جنوب شرق گچساران و در ۱۰ کیلومتری شمال نورآباد ممسنی در ناحیه فارس قرار دارد.
سازند فهلیان شامل ۳۶۰ تا ۳۶۵ متر سنگ آهک‌های توده‌ای به رنگ قهوه‌ای تا خاکستری با ریخت خشن است که یکی از سنگ مخزن‌های گروه خامی می‌باشد. در قاعده‌این سازند، به طور محلی، برش انحلالی وجود دارد که ممکن است معادل سازند هیث باشد.
مرز پایینی سازند فهلیان ممکن است به سازند سورمه (ژوراسیک بالایی) و یا سازند انیدریتی هیث باشد. اگر فهلیان روی هیث باشد (فارس ساحلی) شناسایی مرز ساده است. درجایی که هیث وجود ندارد (به ویژه در شمال شیراز) تفکیک فهلیان و سورمه دشوار است، ولی واحدهای آهکی دارایTinntinid فراوان که معادل شیل‌های حاوی Berriasella است، مشخص کننده مرز ژوراسیک – کرتاسه است.
مرز بالایی فهلیان با شیل‌های گدوان واضح است. ولی در جایی که شیل‌های گدوان وجود ندارد مانند شمال فروافتادگی دزفول، سازند فهلیان و داریان قابل تفکیک نیستند.
بر اساس ریزسنگوارهها، جلبک، آمونیت، پالینومورف و خارپوست سن سازند فهلیان نئوکومین – آپسین تعیین شده است.
سازند فهلیان را می‌توان در تمام مناطق فارس، شمال خاوری خوزستان و شمال خاوری لرستان دید، ولی در جنوب غرب لرستان و خوزستان، این سازند به شیل و سنگ آهک‌های سازند گرو تبدیل می‌شود.
۲-۳-۲- سازند گدوان
برش نمونه این سازند در انتهای شرقی کوه گدوان (گدایون) در ۳۹ کیلومتری شرق- شمال شرق شیراز انتخاب شده است. این سازند قبلاً در ردیفی به نام شیل‌های آمونیت دار قرار می گرفته است. گاهی نیز تحت عنوان بارمین – آپسین مارن خوانده شده است. زمانی نیز در ردیفی به نام آهک خامی طبقه‌بندی شده و در نواحی گچساران جزیی از تناوب خامی به حساب آمده است.
این سازند شامل ۷/۱۰۶ متر تناوب آهک‌های دارای خرده صدف‌ها به رنگ خاکستری تیره و مارن های خاکستری تا سبز مایل به قهوه‌ای است. این سازند در بین دو واحد کربناته خشن و صخره ساز فهلیان در زیر و داریان در بالا قرار دارد.
مرز زیرین این سازند با سازند فهلیان تدریجی و هم شیب توصیف شده است. در مناطقی مانند جنوب فروافتادگی دزفول و شمال فارس سنگ آهک‌های توده‌ای و خشن فهلیان ابتدا در زیر ردیفی از سنگ آهک‌های به‌هم‌ریخته با هوازدگی زیاد قرار می‌گیرد. این سنگ آهک‌ها با رادیو اکتیویته طبیعی متوسط در نمودارهای چاه پیمایی مشخص می‌باشند. این ردیف از سنگ آهک‌های به‌هم‌ریخته در زیر تناوبی از سنگ آهک‌های رسی و شیل و در نهایت بر روی این توالی، شیل‌های گدوان قرار می‌گیرد.
مرز بالایی آن با سازند داریان نیز به صورت هم شیب و تدریجی است و ابتدای سازند گدوان معمولاً در بالای بالاترین شیل از ردیف شیل و آهک این سازند انتخاب شده است.
در قسمت میانی سازند شیلی – آهکی گدوان یک واحد سنگ آهکی توده‌ای تا بسیار ضخیم لایه شاخص یافت می‌شود که قبلاً (Thomas and Slinger (1948 آن را در کوه میش تحت عنوان لایه‌های بلوکی قهوه‌ای (Brown Blocky Bed) خوانده‌اند. بعدها (Wells (1965 در یک گزارش منتشر نشده این سنگ آهک‌ها را در چاه خارگ – ۱ بر روی نمودارهای الکتریکی مشخص ساخت و آن را بخش خلیج نام نهاد. این موضوع در سال ۱۹۷۲ توسط عشقی مورد تاکید قرار گرفت و سرانجام خردپیر در سال ۱۹۷۵ آن را مورد بررسی مجدد قرار داد. از نظر سنگ‌شناسی، این بخش شامل ۱۲ تا ۲۰ متر آهک تمیز متعلق به محیط دریایی کم عمق باز است. این واحد تودهای با رنگ کرم مایل به نخودی تا قهوه‌ای رنگ‌پریده و همچنین لکه‌ها و نودول های آهن و آثار فسیلی مشخص است. بخش آهکی خلیج در برخی از میدان‌های نفتی منطقه زاگرس دارای نفت است.
شیل‌های سازند گدوان که در پایین و بالای بخش خلیج دیده می‌شوند، گدوان زیرین و گدوان بالایی خوانده می‌شوند. بخش گدوان زیرین از شیل، مارن و سنگ آهک‌های رسی خاکستری مایل به سبز به سن بارمین پسین- آپسین پیشین و بخش گدوان بالایی نیز از شیل، مارن و سنگ آهک‌های رسی نازک تا متوسط لایه فسیل دار به رنگ خاکستری مایل به سبز تشکیل شده است. دو بخش یادشده دارای رخسار ه های بنتیک و پلانکتونی به صورت بین لایه‌ای و یا همراه با هم هستند. این واحد در برش‌های سطحی به طور عمده توسط واریزه پوشیده شده است. این سازند در بین دو واحد آهکی صخره ساز فهلیان در زیر و داریان در بالا به صورت یک واحد سنگی هوازده و پست با پوشش واریزهای مشخص است.
بر اساس سنگوارههای موجود، سن سازند گدوان نئوکومین بالایی تا آپسین است.
سازند شیلی گدوان، سنگ پوش مخازن فهلیان را تأمین می‌کند و از مواد آلی نیز غنی است و گاهی به عنوان سنگ منشا نفت نیز حائز اهمیت است. (افشار حرب ۱۳۸۰)

متن کامل در سایت    40y.ir

این سازند در مناطقی چون شمال فروافتادگی دزفول، شمال و جنوب لرستان و جنوب شرقی فارس وجود ندارد لذا سازند های فهلیان و داریان به صورت یک واحد غیرقابل تفکیک نقشه‌برداری شده‌اند.
۲-۳-۳- سازند داریان
نام این سازند از دهکده داریان واقع در جنوب برش نمونه اتخاذ شده است. در گذشته این سازند به نام آهک اربیتولینا، آهک آپسین – آلبین و بالاخره در ردیف آهک خامی نیز محسوب شده است.
برش نمونه سازند داریان توسط جیمز و وایند (۱۹۶۵) در کوه گدوان در شمال دهکده داریان در شمال خاوری شیراز اندازه‌گیری شده است.
این سازند در برش نمونه شامل ۵ / ۲۸۶ متر سنگ آهک قهوه‌ای تا خاکستری رنگ، ضخیم لایه تا توده‌ای، خشن و برجسته متعلق به محیط دریایی کم عمق است که در آن اربیتولینا به فراوانی یافت می‌شود.
مرز پایینی سازند داریان با شیل‌ها، مارن‌ها و آهک‌های نازک لایه سازند گدوان هم شیب و تدریجی است. این حد در راس بالاترین شیل در ردیف شیل و آهک سازند گدوان انتخاب می‌شود.
مرز بالایی آن با شیلهای شدیداً فرسایش یافته سازند کژدمی به صورت همساز در برش نمونه می‌باشد و در بالای اولین آهکی که در زیر کژدمی ظاهر می‌گردد، انتخاب می‌شود.
سازند داریان در اغلب مناطق زاگرس (به جز جنوب و جنوب باختر لرستان) گسترش دارد. در این ناحیه سازند آهکی داریان تغییر رخساره داده و به رسوبات شیلی عمیق گرو تبدیل می‌شود. در اغلب نواحی فارس، سازند داریان به صورت سنگ آهک‌های کم عمق، از انواع وکستون و پکستون می‌باشند که به یک ناهمسازی در بالای ردیف ختم می‌شود. این ناهمسازی به سمت نواحی میانی فارس و فروافتادگی دزفول از بین می رود. سازند داریان به سمت فروافتادگی دزفول، یعنی به سوی قسمت عمیق حوضه در حوالی گچساران رفته‌رفته نازک شده و با تغییر رخساره به شیل‌های سازند کژدمی تبدیل می‌شود.
در مناطق حد واسط مانند خارگ، دشتک، سولابدر، چلینگر و چهاربیشه سنگ آهک‌های دارای Conial Orbitolina از آهک‌های قدیمی تر داریان به وسیله لایه‌هایی از شیل از یکدیگر جدا می‌شوند. این نهشته‌های شیلی به نظر مطیعی (۱۳۷۲) به صورت جانبی به قسمت زیرین سازند کژدمی مربوط می‌گردند و چون آهک‌های زیرین آن شیل‌ها متعلق به سازند داریان هستند، لذا این شیل ها تحت عنوان زبانه کژدمی خوانده می‌شود و در چنین حالتی سنگ آهک‌های دارای Conial orbitolina به نام غیررسمی بخش داریان بالایی و آهک‌هایی که در زیر زبانه کژدمی قرار می

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *