متن کامل : پایان نامه ارشد رایگان درباره کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید بهشتی، علوم زمین، دانشگاه تهران-رشته برق

دانلود پایان نامه
محتویات فسیلی کم و بیش با یکدیگر مشابه ولی از لحاظ ضخامت به تاسی از اختلاف ضخامت سازند داریان در هر دو برش با هم اختلافاتی به شرح زیر دارند.
بایوزون A – Hedbergella – Globigerinelloides assemblage zone
این بایوزون در هر دو برش کوزه کوه و فهلیان با خصوصیات کم و بیش یکسان شناسایی و معرفی شده‌اند، با این تفاوت که ضخامت آن در برش کوزه کوه ۱۱۸ متر ولی در برش فهلیان ۷۰ متر می‌باشد.
بایوزون B – Mesorbitolina texana – Mesorbitolina parva assemblage zone
این بایوزون در هر دو برش کوزه کوه و فهلیان با خصوصیات کم و بیش یکسان و اختلاف بسیار جزئی در ضخامت معرفی شده‌اند، بطوری‌که در برش کوزه کوه ضخامت این بایوزون ۸۹ متر و در برش فهلیان ۸۷ متر می‌باشد.
بایوزون C – assemblage zone Muricohedbergella – Favusella washitensis
این بایوزون نیز در هر دو برش با ویژگی‌های کم و بیش یکسان شناسایی شده است و فقط یک اختلاف جزئی در ضخامت در حدود ۴ متر بین آن‌ها دیده می‌شود، بطوری‌که در برش کوزه کوه این بایوزون ۱۸ متر و در برش فهلیان ۱۴ متر از راس سازند داریان را به خود اختصاص داده است.

شکل ۶-۱- ستون چینه شناسی، فسیل شناسی و بایوزوناسیون سازند داریان در برش کوزه کوه

شکل ۶-۲- ستون چینه شناسی، فسیل شناسی و بایوزوناسیون سازند داریان در برش فهلیان

شکل ۶-۳- انطباق بیواستراتیگرافی سازند داریان در برش های کوزه کوه و فهلیان

فصل ۷:
نتیجه گیری

متن کامل در سایت    40y.ir

در مطالعات لیتواستراتیگرافی و بایواستراتیگرافی سازند داریان در برش‌های چینه شناسی کوزه کوه و فهلیان نتایج زیر حاصل شده است:
۱- سازند داریان در برش چینه شناسی کوزه کوه ۲۲۵ متر و در برش چینه شناسی فهلیان ۱۷۱ متر ضخامت دارد. وجود یک واحد شیلی مارنی در میانه این سازند منجر به تقسیم این سازند به سه بخش داریان زیرین، داریان میانی و داریان بالایی شده است.
– داریان زیرین در برش‌های کوزه کوه و فهلیان به ترتیب با ضخامت‌های ۳۹ و ۵/۲۶ متر شامل سنگ آهک‌های متوسط تا ضخیم لایه به رنگ خاکستری روشن تا خاکستری مایل به قهوه‌ای است که در قسمت‌های راسی حاوی سنگ آهک های خاکستری تیره تا سیاه نازک تا متوسط لایه با میان لایه‌های چرتی قهوه‌ای تا سیاه می‌باشد.
– داریان میانی در برش‌های کوزه کوه و فهلیان به ترتیب ۸۵ و ۲۹ متر ضخامت دارد و از شیل و مارن های سبز تا خاکستری با میان لایه‌های نازک آهکی تشکیل شده است. این بخش جداکننده دو بخش داریان زیرین و بالایی از یکدیگر است.
– داریان بالایی از سنگ آهک‌های اربیتولین دار ضخیم تا بسیار ضخیم و گاه متوسط لایه به رنگ خاکستری همراه با میان لایه‌های سنگ آهک رسی قلوهای و اربیتولین دار تشکیل شده است که در برش‌های کوزه کوه و فهلیان به ترتیب ۱۰۱ و ۵/۱۱۵ متر ضخامت دارد.
۲- مرز زیرین سازند داریان در هر دو برش با شیل‌ها و مارنهای سازند گدوان هم شیب و تدریجی است و مرز بالایی آن با سازند کژدمی نیز هم شیب و همراه با گسستگی لیتولوژی است. آخرین لایه‌های سنگ آهکی سازند داریان دارای بورینگ و لکههای اکسید آهن است.
۳- در مقایسه لیتواستراتیگرافی سازند داریان در دو برش مورد مطالعه به جز اختلاف در ضخامت بخش‌های تفکیک شده تفاوت قابل توجه دیگری دیده نمی‌شود. این اختلاف ضخامت را می‌توان در ارتباط با قرارگیری دو برش مذکور در دو سمت گسل کازرون تفسیر نمود.

۴- در مطالعات بایواستراتیگرافی سازند داریان در دو برش مورد مطالعه ضمن تشخیص ۳۷ گونه متعلق به ۱۶ جنس از فرامینیفرها سه بایوزون Hedbergella – Globigerinelloides assemblage zone با سن آپسین پیشین و Mesorbitolina texana – Mesorbitolina parva assemblage zone با سن آپسین پسین – آلبین پیشین و assemblage zone Muricohedbergella – Favusella washitensis با سن آلبین میانی معرفی شده است.
۵- سن سازند داریان در هر دو برش مورد مطالعه بر اساس جامعه فسیلی موجود و بایوزون های تشخیص داده‌شده آپسین پیشین – آلبین میانی تعیین شده است.
۶- در مقایسه بیواستراتیگرافی سازند داریان در دو برش کوزه کوه و فهلیان هیچ اختلافی در نوع و تعداد بایوزون ها وجود ندارد و تنها اختلاف در میزان ضخامت بایوزون های شناسایی شده است.
۷- در مطالعه میکروسکوپی رخساره‌های کربناته سازند داریان تعداد ۱۲ میکروفاسیس متعلق به ۳ کمربند رخساره‌ای دریای باز کم عمق (A)، شیب قاره (B) و دریای باز عمیق (C) تشخیص داده‌شده است که حاکی از نهشته شدن سازند داریان در سه محیط مذکور در طول زمان شکل‌گیری خود می‌باشد.
۸- حرکات تکتونیکی که در حد فاصل آپسین – آلبین در بعضی از مناطق زاگرس منجر به نبود چینه شناسی و ایجاد ناپیوستگی در راس سازند داریان شده است، در دو برش مورد مطالعه از تأثیر چندانی برخوردار نبوده است و فقط منجر به تغییرات رخساره‌ای از سنگ آهک‌های داریان به شیل‌های کژدمی شده است و هیچ‌گونه نبود چینه‌ای مهم یا ناپیوستگی در راس سازند داریان مشاهده نشده است.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   فایل جدید : دانلود پایان نامه ارشد درمورد بزرگسالان، فضاهای باز، فضاهای داخلی، محدودیت ها

منابع

منابع:

– آقانباتی، ع.، ۱۳۸۳. زمین شناسی ایران، انتشارات سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور، ۶۰۶ صفحه.
– بهرامی زاده سجادی، ح.، ۱۳۹۰. رخساره های زیستی میکروسکوپی حوضه رسوبی زاگرس پرمین- نئوژن، انتشارات شرکت ملی نفت ایران، مدیریت توسعه منابع انسانی.
– پورباقر، م.، ۱۳۸۶. ژئوشیمی، دیاژنز و محیط رسوبی سازند داریان در تاقدیس آنه (ایذه) و مقایسه آن با چاه چیلینگر ۳ (فروافتادگی دزفول)، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید بهشتی.
– پیمان، ف.، ۱۳۸۸. تحلیل رخساره ها و چینه نگاری سکانسی سازندهای گدوان و داریان
– (بارمین- آپسین) در خاور و باختر گسل کازرون. پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، ۱۵۸ صفحه.
– جعفری، ا.، معرفی اربیتولین های سازند داریان در شمال شرق روستای گرم آباد شمال غرب شیراز .
– خسروتهرانی،خ.،۱۳۷۰. میکروپالئونتولوژی کاربردی، انتشارات دانشگاه تهران،۳۵۷ صفحه.
– دباغ، ع.،۱۳۸۲. چینه شناسی رسوبات آپسین – آلبین (سازند داریان) در نواحی اطراف گسل کازرون و جنوب فروافتادگی دزفول، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تربیت معلم تهران، ۱۲۷ صفحه.
– درویش زاده، ع.، ۱۳۷۰. زمین شناسی ایران، نشریه دانش امروز، تهران، ۹۰۱ صفحه.
– شمیرانی، ا.، ۱۳۶۳. سیستم/پریود کرتاسه، جزوه زمین شناسی ایران، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، ۱۴۷ صفحه.
– صادقی، ع.، ۱۳۷۸. بررسی زمین های کرتاسه در دامنه جنوبی البرز مرکزی، رساله دکتری، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی.
– صفری، ف.، ۱۳۸۶. میکروبیواستراتیگرافی سازند داریان در برش های سیوند و دشتک در ناحیه فارس و تطابق آن با چاه سروستان – ۳، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه تهران، ۱۶۵ صفحه.
– صفری، ف و یزدی مقدم، م و سجادی، ف.، ۱۳۸۹. مزواربیتولین های سازند داریان در برش چینه شناسی دشتک، شمال شیراز. پردیس علوم، دانشکده علوم زمین، دانشگاه تهران، مدیریت اکتشاف شرکت ملی نفت ایران.
– صفری، ف و یزدی مقدم، م.، بایواستراتیگرافی سازند داریان و معرفی بایوزون های جدید بر اساس اربیتولین ها در شمال شیراز.
– فخر رحیمیان، م.، ۱۳۸۶. میکرواستراتیگرافی سازند داریان در برش نمونه ( شمال شرق شیراز) و تاقدیس کوه آنه (شمال شرق گچساران)، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید بهشتی تهران، ۳۰۷ صفحه.
– قلاوند، ه.،۱۳۷۵ . لیتواستراتیگرافی و بیواستراتیگرافی سازندهای داریان و کژدمی در جنوب غرب ایران )نواحی فارس و فروافتادگی دزفول)، پایان نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید بهشتی تهران، ۳۰۷ صفحه.
– کیوانی، ف.، پیریایی ، ع ر. و کاووسی، م. ع.، ۱۳۸۲. خلاصه مطالعات قبلی گروه خامی در دزفول، گزارش شماره ۱۹۹۲، مدیریت اکتشاف شرکت ملی نفت ایران.
– مطیعی، ه.، ۱۳۷۲. چینه شناسی زاگرس، طرح تدوین کتاب، سازمان زمین شناسی و اکتشاف معدنی کشور، ۵۳۶ صفحه.

Reference

– Adams, T.D., (1964) A guide to the study of Cretaceous (Albian – Maestrichtian) plancktonik foraminifera in thin section, (I.O.O.C), Repoet No. 1086.
– Alavi, M., 1994, Tectonic of Zagros orogenic belt of Iran: new data and interpretations Tectonophysics, V. 299, p. 211- 238.
– Arnaud-Vanneau, A., (1980). Micropaleontologie, paleoecologie et sedimentologie d une plate -forme carbonate de marge passive de la Tethys. Geologie alpine, 11: 874.
– Barzegar , F. , Faridi , H., Habibi and F. ,Odisho , A., 1986, Stratigraphy , Sedimentology and Reservoir evaluation of lower Khami Group in Dezful south ,NIOC ,Report No. 1313.
– Bolli, H.M., J. B. Saunders, and K.P. Nielsen, (1987) Plankton Stratigraphy: Cambridge University Press, New York: 1023p.
– -Brikke, A., (1978) Lower and middle Cretaceous regional cross – section and Palaeogeography summery Persian Gulf Region, I.O.O.C,
– Report No. 194, (unpublished paper).
– Brookley, A.C., Kheradpir, A., (1964) Palaeontological appendix report for Interior Fars geological survey I.O.O.C, No. 1045 A.
– Caron, M. & Luterbacher, H.P .,(1969) On some type specimens of Cretaceous Planktonic foraminifera . Contribution from the Cushman Foundation for Foraminiferal Research, Vol . XX , part . 1, PP . 23- 37.
– Cherchi, A., Schroeder, R. 2004, Evolution of orbitolinid foraminifers and anoxic events. Eclogae geol. Helv. 97,441-444.
– Douglas, R.C., (1960). Revision of the Family Orbitolinidae , Micropaleontology , v.6,no.3,pp.249-270,pl.1-6.
– Douglas, R.C, (1960). The foraminiferal genus Orbitolinia in North America. U.S.Geol. Surv. Prof. Pap., 333:1-52.
– Dunham, R.j, (1962) Classification of carbonate Rocks according to depositional texture. From : Classification of carbonate Rock(Ed. By W. Ham.) PP . 108 – 121 , Mem . Am . Ass . Petro . Geol . 1 .
– Ellis, B.F.,Messina, A., (1940) Catalogue of foraminifera, New York : American Museum of Natural History and Supplemants.
– Falcon, N. L., 1961, Major earth Flexuring in the Zagros Mountain of southwest of Iran. Quarterly journal of Geological Society of London , special publication , V. 117 , p. 367 – 376.
– Fourcade, E.,Raoult,

دیدگاهتان را بنویسید